Jeremi Przybora

 

 

                                "ZĄB ZUPA DĄB"

 

 

Przed drzwiami do dentysty

siedzimy według listy-

we wzroku mamy szklisty

polarny strachu ziąb.

Cierpienia szare cienie

czekamy na cierpienie-

co dłuższe ma korzenie

niż obolały ząb.

 

Oj!

Ząb zupa dąb zupa ząb

dąb zupa ząb zupa  dąb ząb dąb

Ząb  zupa ząb zupa ząb dąb

 

 

Gdy zadmie bólu trębacz

w zepsutą konchę zęba-

gdy włosy staną dęba,

a oko wpadnie w głąb-

w cierpienia futerale

płoniemy od zapaleń,

tańczymy nerwów balet,

złorzecząc na ten ząb.

 

Oj!

Ząb zupa dąb...itd

 

Lecz kiedy się wyczerpie

kontyngent naszych cierpień

i w nagłej bólu przerwie

zakwitnie ulgi klomb-

wyjdziemy od dentysty

skąpani w szczęściu czystym,

jedynym, rzeczywistym-

że nas nie boli ząb.

 

Oj!

Ząb zupa dąb...itd

 

I zamiast w życiu wcale

nie szukać innych zalet

i się radować stale,

gdy ból nie krzywi gąb-

my znów będziemy chcieli

pieniędzy i niedzieli,

i innych dupereli,

wciąż ostrząc na nie ząb.

 

(Mojemu dzielnemu Frankowi, który przeżył dzisiaj bohaterską wizytę u dentysty i czeka go kilka strasznych dni)