Bronisław Maj

 

                                                * * *

 

 

 

Wszystko , czym była naprawdę

ta chwila - pozostało

w niej.Nie istnieje w żadnym innym

teraz:tamten wieczór i droga na stację,

chmury wron nad parkiem, uścisk rąk

i tamten tylko wtedy ruszający pociąg.

Mało, bardzo mało. Starczy ,

by wiele lat później w zimnym pustym

pokoju zatykać sobie usta pogryziona pięścią.-

Nie krzyczeć:długo, ze znawstwem.Opisać:

wieczór , drogę ,chmury wron i pociąg, wszystko,

co było.Reszta nie istnieje.To

tylko pamięć.Tylko moja

pamięć, ja , nie do opisania.

 

 

Pani Małgosi P,która pyta mnie co jakis czas, dlaczego sama nie próbuję pisać wierszy...