Konstanty Ildefons Gałczyński

 

                                                  "Wierszyk o wronach"

 

W powietrzu roziskrzonym siedzą na drzewie wrony, trzyma je gałąź gruba;

 

Śnieg właśnie zaczął padać, wronom się nie chce latać,śnieżek wrony zasnuwa.

 

Tuż pole z krętą rzeczką, w dali widać miasteczko uprzemysłowione-

 

A wrony, jak to wrony, patrzą okiem szalonym, wrona na wronę.

 

Gdyby je zmienić w nuty, dźwięczałyby dopóty,dopóki strun choć czworo-

 

A tak , na wronią chwałę, siedzą czarne, zdrętwiałe in saecula saeculorum.

 

 

Nocne niebo już kwitnie, wszystko świeci błękitnie:noc, wiatr, wronie ogony;

 

 

Zaśnij , stumieniu wąski-dobrej nocy , gałązki,

 

 

Dobranoc , wrony.

 

(1952 r) 

 

Pewnej czarnej, zdrętwiałej ,której się (mam nadzieję,że chwilowo!) nie chce latać...