Bolesław Leśmian

 

 

                                        Dziewczyna

 

 

Dwunastu braci , wierząc w sny , zbadało mur od marzeń strony,

A poza murem płakał głos , dziewczęcy głos zaprzepaszczony.

 

I pokochali głosu dźwięk i chętny domysł o Dziewczynie,

I zgadywali kształty ust po tym , jak śpiew od żalu ginie...

 

Mówili o niej :"Łka , więc jest!"- i nic innego nie mówili,

I przeżegnali cały świat - i świat zadumał się w tej chwili...

 

Porwali młoty w twardą dłoń i jęli mury tłuc z łoskotem!

I nie wiedziała ślepa noc , kto jest człowiekiem, a kto młotem?

 

"O , prędzej skruszmy zimny głaz , nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!"-

Tak , waląc w mur , dwunasty brat do jedenastu innych rzecze.

 

Ale daremny był ich trud , daremny ramion sprzęg i usił!

Oddali ciała swe na strwon owemu snowi , co ich kusił!

 

Łamią się piersi , trzeszczy kość , próchnieją dłonie , twarze bledną...

I wszyscy w jednym zmarli dniu i noc wieczystą mieli jedną!

 

Lecz cienie zmarłych - Boże mój ! -nie wypuściły młotów z dłoni!

I tylko inny płynie czas - i tylko młot inaczej dzwoni...

 

i dzwoni wprzód!I dzwoni wspak! I wzwyż  za każdym grzmi nawrotem!

I nie wiedziała ślepa noc , kto tu jest cieniem , a kto młotem?

 

"O , prędzej skruszmy zimny głaz , nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" -

Tak , waląc w mur , dwunasty cień do jedenastu innych rzecze.

 

Lecz cieniom zbrakło nagle sił , a cień się mrokom nie opiera!

I powymarły jeszcze raz, bo nigdy dość się nie umiera...

 

I nigdy dość , i nigdy tak , jak tego pragnie ów , co kona !...

I znikła treść - i zginął ślad - i powieść o nich już skończona!

 

Lecz dzielne młoty - Boże mój ! -mdłej nie poddały się żałobie!

I same przez się biły w mur , huczały spiżem same w sobie!

 

Huczały w mrok , huczały w blask i ociekały ludzkim potem !

I nie wiedziała ślepa noc , czym bywa młot , gdy nie jest młotem?

 

"O , prędzej skruszmy zimny głaz , nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" -

Tak , waląc w mur , dwunasty młot do jedenastu innych rzecze.

 

I runął mur , tysiącem ech wstrząsając wzgórza i doliny !

Lecz poza murem nic i nic ! Ni żywej duszy , ni Dziewczyny!

 

Niczyich oczu ani ust ! I niczyjego w kwiatach losu!

Bo to był głos i tylko - głos , i nic nie było , oprócz głosu!

 

Nic - tylko płacz i żal i mrok i niewiadomość i zatrata!

Takiż to świat ! Niedobry świat ! Czemuż innego nie ma świata?

 

Wobec kłamliwych jawnie snów , wobec zmarniałych w nicość cudów,

Potężne młoty legły w rząd na znak spełnionych godnie trudów.

 

I była zgroza nagłych cisz!I była próżnia w całym niebie!

A ty z tej próżni czemu drwisz , kiedy ta próżnia nie drwi z ciebie! 

 

(Weronice Szen z "Shadu -cafe"- ślicznej i pięknie śpiewającej!)