Julia Hartwig

 

                            "Wbrew sobie"

 

Wszyscy poeci świata piszą jeden wiersz

opisują tę samą skałę na której rozpryskuje się morze

tę samą utratę ktorej żadnemu z nich nie oszczędzono

w tej samej chwili zaznają ekstazy istnienia

tej samej nocy ukladają się w łożu ciemności

 

Znają zwątpienie tak wszechogarniające

że świat przestaje dla nich istnieć

a kiedy probują go odbudować

pękają od jego nadmiaru

 

W tej wielkiej symfonii którą wykonują

tylko pierwsi skrzypkowie zaszczycani są

uściskiem ręki dyrygenta

i choć wszyscy poddani są tej samej harmonii

każdy z nich chciałby być kochany z osobna 

 

 

(Mojej zapracowanej Krysi, którą gna dalej i dalej...)