Wislawa Szymborska

 

 

                                  "Chmury"

 

Z opisywaniem chmur

musiałabym się bardzo pospieszyć-

już po ułamku chwili

przestają być te, zaczynają być inne.

 

Ich właściwością jest

nie powtarzać się nigdy

w kształtach, odcieniach,pozach i układzie.

 

Nie obciążone pamięcią o niczym,

unoszą się bez trudu nad faktami.

 

Jacy tam z nich świadkowie czegokolwiek-

natychmiast rozwiewają się na wszystkie strony.

 

W porównaniu z chmurami

życie wydaje się ugruntowane,

omalże trwałe i prawie że wieczne.

 

Przy chmurach

nawet kamień wygląda jak brat,

na którym można polegać,

a one, cóż, dalekie i płoche kuzynki.

 

Niech sobie ludzie będą , jeśli chcą,

a potem po kolei każde z nich umiera,

im, chmurom nic do tego

wszystkiego

bardzo dziwnego.

 

Nad całym twoim życiem

i moim, jeszcze nie całym,

paradują w przepychu, jak paradowały.

 

Nie mają obowiązku razem z nami ginąć.

Nie muszą być widziane,żeby płynąć.

 

(dla J)