Kornel Filipowicz

 

 

                                 "Świętość".

 

 

Nie można być świętym

W całości od stóp do głów

Od rana do wieczora

Codziennie co godzina co chwila

 

To nie miałoby sensu

Byłoby śmieszne

Nie mówiąc już o tym

Że w dzisiejszych czasach

Nieosiągalne

 

 

Ale wystarczy mnie zabłąkanemu

W mroku pogrążonemu

Zaszczutemu zajętemu sprawami

Mojego żołądka i skóry

Moich rąk i nóg

Jeśli czasem

Raz na tydzień

Raz na rok

Choć na chwilę

Przestanę myśleć tylko o sobie

I poczuję że jestem komuś potrzebny

Że stać mnie na to

Aby w czyjejś obronie

Być odważnym i bezinteresownym

To jakby odblask światła

Którego źródło jest mi nie znane

I niewidoczne

To jakby iskra albo promień

Który nagle przebił ciemność

Dotknął jakiegoś miejsca we mnie

I sprawił że zaświeciło

i całego mnie na chwilę rozjasniło

 

Szkoda tylko

Że to tak krótko trwało

Że tak szybko zgasło.

 

 

(Mojemu kochanemu studentowi Frankowi P)