Konstanty Ildefons Gałczyński

 

 

                                                "Wielkanoc Jana Sebastiana Bacha"

 

Rodzina wyjechała do Hagen. Sam zostałem w tym ogromnym domu.Po galeriach krokami dudnię.

Bardzo śmieszą mnie te złocenia i te pelikany rzeźbione jak od niechcenia, i te chmury mknące na południe.

 

Ja bardzo lubię chmury.I światła pochmurne.

Jak fortece. Jak moje fugi poczwórne.

 

Cóż to za rozkosz błądzić przez pokoje z Panią Muzyką we dwoje!

Jak las jesienny świece w lichtarzach czerwone.

A dzisiaj jest Wielkanoc. Dzwon rozmawia z dzwonem.

O , wesołe jest serce moje!

 

W starych szufladach są stare listy,a w książkach zasuszone kwiaty;

jak to miło plądrować wśród starych papierów...

O ,świąteczne godziny pełne złotych szmerów ! o, natchnienia jak kolumny złote! o, kantaty!

 

Ubrany w zielony aksamit brodzę, błądzę tymi pokojami i po galeriach i schodach;

o, jeszcze tyle do wieczora godzin,żeby mruczeć,żeby nucić,żeby chodzić,

żeby płynąć jak zaczarowana woda!

 

 

Ciemne jak noc portrety witają mnie w salach, jeszcze bardziej ciemniejąc , kiedy się oddalam.

To śmieszne,że niektórzy nazwali mnie mistrzem, mówią,że w mych kantatach zamknąłem niebiosa.

Szkoda ,że tu nie wszyscy znacie mego kosa,

ach jak ten kos śpiewa, jakże ten ptak gwiżdże, jemu wiele zawdzięczam.No i wielkim chmurom.

I wielkim rzekom.I piersiom twoim, Naturo.

 

Spójrzcie na te niebieskie hiacynty, na te krzesła z czarnego drzewa,

na te wszystkie złocone sprzęty, na tę klatkę z papugami, która śpiewa,

na te obłoki jak srebrne okręty, które wiatr południowy podwiewa.

Tak.Spójrzcie.To moje mieszkanie.Też wspomnienie po Janie Sebastianie.

 

Mówią,że jestem stary.Jak rzeka.Że czas coraz bardziej z rąk mi ucieka.

To prawda,że mi wiele godzin przepadło.Ale to nic.Do diabła!

Ja gram na mocnych strunach i są jeszcze kantaty moje , do pioruna!

Nie czas mnie ,ale ja go wziąłem na kowadło.

 

Zaraz przyjdzie rodzina i zacznie się uczta.Córy moje, nim siądą, przejrzą się do lustra.

I chmara gości ściągnie. I nastąpi taniec.Podjedzą sobie setnie i podpiją dobrze.

I pasterz z gobelinu też huknie na kobzie.A potem wieczór przyjdzie.

I zniknę w altanie.

 

 

Bo lepsza od mych skrzypiec, gdym grywał w Weimarze,

niźli perły , o których dla mej żony marzę,

niż sonaty mych synów, niż wszystkie marzenia-

taka chwila wielkiego , wielkiego wytchnienia,

właśnie teraz, gdy widzę przez altany szparę

rzecz niezwykłą, zawrotną, szaloną nadmiarem:

WIOSENNE,GWIAŹDISTE NIEBO.

 

Jeremiemu, z którym kilka dni temu pojechaliśmy do Pacewa oglądać fiołki i widok na łąki,zanim zasłonią go liście.