Andrzej Stasiuk

                         

* * *

 

 

Tego wieczoru uciekł mi ostatni autobus.

Pięć godzin marszu, pomyślałem, ale wiatr wiał

w plecy , prosto na południe.Drzewa, chmury, krowy

schodzące z pastwisk, ja , wszystko w ruchu i tylko

księżyc pozostawał nieruchomy.

 

Domy po obu stronach drogi jak telewizory

wyświetlały w oknach życie ludzi.

Mężczyźni jedli, kobiety uprzątały stoły, dzieci

w plamach cienia, znieruchomiałe, bez oddechu

oczekiwały reklam i splecionych ciał.

 

A ja szedłem.Łańcuch domostw pękał i znów

się scalał.Psy były uwiązane.

I zostawiałem to wszystko, wyprzedzałem;

powolne gesty,przeciąganie przed snem,uklepywanie

poduszek, drgnienia dłoni nakręcających zegary.

 

O północy byłem sam.Jakbym

wykradł się ze świata.Do tej pory nie wiem,

czy oszczędziłem te godziny jak Filleas

Fogg,który uszczknął śmierci jeden dzień.

 

 

Frankowi, który pisze wlaśnie na jutro wypracowanie z języka polskiego..pt:"Życie każdego człowieka warte jest uwagi, ma swoje tajemnice i dramaty"...