Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

 

 

                                                                "Starość"

 

 

Leszczyna się stroi w fioletową morę,

a lipa w atłas zielony najgładszy...

Ja już sie nie przebiorę,

na mnie nikt nie popatrzy.

 

Bywają dziwacy,

którzy z pokrzyw i mleczów składają bukiety,

lecz gdzież są tacy,

którzy by całowali włosy starej kobiety?

 

Jestem sama,

Babcia mi na imię-

czuję się jako czarna plama

na tęczowym świata kilimie...

 

 

Dance i Tupciowej-moim ukochanym przyjaciółkom ze szkoły , z którymi spotykam się raz na sto lat,a mimo to kocham jak dawniej.