Julian Tuwim

                                 "Spóźniony słowik"

 

Płacze pani słowikowa w gniazdku na akacji,

Bo pan słowik przed dziewiątą miał być na kolacji.

Tak się godzin wyznaczonych pilnie zawsze trzyma,

A tu już po jedenastej- i słowika nie ma!

Wszystko stygnie:zupka z muszek na wieczornej rosie,

Sześć komarów nadziewanych w konwaliowym sosie,

Motyl z rożna, przyprawiony gęstym cieniem z lasku,

A na deser- tort z wietrzyka w księżycowym blasku.

 

Może mu się co zdarzyło?Może go napadli?

Szare piórka oskubali, srebrny głosik skradli?

To przez zazdrość!To skowronek z bandą skowroniątek!

Piórka- głupstwo, bo odrosną, ale głos- majątek!

Nagle zjawia się pan słowik, poświstuje , skacze...

"Gdzieś ty latał?Gdzieś ty fruwał?Przecież ja tu płaczę!"

 

A pan słowik słodko ćwierka:"Wybacz moje złoto,

Ale wieczór taki piękny,że szedłem piechotą!"

 

 

Panu Andrzejowi Przeradzkiemu- z czułością...