Tomasz Różycki

 

                                      "KONIEC WIEKÓW"

 

 

Ach, mowię wam, tyle znaków, tyle cudów,

w każdej chwili:mgła rano,mgła wieczorem

i całe miasto w kałuży.Zardzewiała

furtka zostawia wzór na dłoni, o świcie gawrony

 

czeszą siwą trawę.Na wszelki wypadek nie

wysyłam listów, nie dopalam papierosów,liczę

kreski w lustrze, ręce chowam za siebie.Za oknem

pociąg zwalnia na spotkanie deszczu.Zgubiłem

 

dowód i nie roszczę praw.Co to wszystko może

znaczyć, powiedzcie mi, probowalem z nim o tym

porozmawiać, nocą jest taniej, ale zajęte,

zajęte.Rano otwieram drzwi, otwieram gazetę,

 

otwieram oczy ,ani słowa.O, mowię wam,ile

znaków, ile pustych miejsc.

 

(Andrzejowi Poniedzielskiemu,który zadzwonił dzisiaj do mnie "z trasy" Łódź-Białystok i (mimo wszystko)podtrzymał na duchu...)