Tomasz Różycki

 

                                  Pieśń dwudziesta pierwsza (dla D)

 

W piękne dni końca świata, gdzieś w Europie Środka,

w epoce późnych śniadań, przemądrzałych skrzynek

i piejących słuchawek, w krainie blondynek

najpiękniejszych na świecie(koniec pierwszej zwrotki)

 

i najbrzydszych blondynów, wszystko, co robiłem,

kończyłem w twych ramionach.Mogłem więc stukrotnie

powtarzać każdą czynność i wierzyć w porządek

przypływów i odpływów, w cykle(tu przecinek),

 

cudowną powtarzalność.Parzyć ten sam wrzątek

i pisać dziesięć wierszy z pomocą dwóch rymów

dla tej jednej puenty.I to, co wypiłem,

liczyło się podwójnie, z powodu wyjątku,

 

jaki wśród praw fizyki wprowadziła miłość,

dotykając wszystkiego, co mogła napotkać

pomiędzy mną a tobą, odmieniając obraz

tych ścian,mebli,pościeli za twoją przyczyną.

 

W te dni najpiękniejsze, gdzieś w Europie  Środka,

w epoce późnych śniadań, gadających skrzynek

i piejących słuchawek, kochałem dziewczynę

ponad wszystko, co język  mógł udźwignąć(kropka).

 

 

(Melepecie na urodziny-z życzeniami,żeby ktoś kiedyś napisał specjalnie dla niej taki piękny wiersz...albo "przynajmniej" tak pokochał...)