Ernest Bryll

 

                               "Ona ma chwilę czasu"

 

Ona ma chwilę czasu, a więc sobie płacze

Bo w płaczu tak głęboko można odpoczywać

Twarz w nim zanurzyć, powieki obmywać

I w lustro patrzeć

 

Ona ma chwilę czasu a więc sobie płacze

Ostrożnie.Niech spod powiek wypłynie powoli

Szklany odprysk zmęczenia  co tak bardzo boli

Będzie inaczej

 

Ona ma chwilę czasu.Dziś po nocnej zmianie

I tramwaj się nie spóźnił.I w sklepie nie spała

Obiad ugotowała.W domu posprzątane

Więc zapłakała

 

W ciasnej łazience gęsto rozwieszone

Mokre koszule jak spocone ciała

A ona patrzy w lustro.Tak jak gdyby stała

Nad studnią i swej twarzy w głębinie szukając

Płakała

 

Jakie szczęście -dziś jest dozwolone

Patrzeć jak łzy spadają

 

 

Pani Dorocie Bąkiewicz z Sokołowa, na którą spadło o wiele za dużo...Będzie lepiej!