Jan Twardowski

 

                                          Niewidzialne

 

 

Żółknie pora roku

węgorze wyruszają w ostatnią podróż

cisza stamtąd

wilga dawno uciekła uczyc polskiego w Afryce

barwa niebieska oddala się a zbliża różowa

starsi maleją

niewinni dźwigają ciężar

grób się zarumienił

opadają skrzydla po locie godowym

pamięć zmienia rzeczy

kamień usnął ze zmęczenia

liść osiki sie trzęsie narzeka na za dlugi ogonek

krowa ryczy bo ma nieufność do języka

księżyc kawaler stale tylko jeden

 

i jeszcze tyle niewidzialnego

gdyby nie to-niczego nie byłoby widać

 

Zosi i Andrzejowi Ł-z tej samej przyczyny co 23 listopada ubiegłego roku...JUż czekam na 23 listopda 2004 roku,w tym samym miejscu i w tym samym towarzystwie.