Wisława Szymborska

 

                              " Miłość szczęśliwa"

 

Miłość szczęśliwa.Czy to jest normalne,czy to poważne, czy to pożyteczne -

 

co świat ma z dwojga ludzi, którzy nie widzą świata?

 

Wywyższeni ku sobie bez żadnej zasługi, pierwsi lepsi z miliona, ale przekonani,

 

że tak stać się musiało- w nagrodę za co?za nic;

 

światło pada znikąd- dlaczego właśnie na tych, a nie na innych?

 

Czy to obraża sprawiedliwość?Tak

 

Czy narusza troskliwie piętrzone zasady, strąca ze szczytu morał?Narusza i strąca.

 

 

Spójrzcie na tych szczęśliwych:gdyby się chociaż maskowali trochę,

 

udawali zgnębienie krzepiąc tym przyjaciół!

 

Słuchajcie jak się śmieją- obraźliwie, jakim językiem mówią- zrozumiałym na pozór.

 

A te ich ceremonie, ceregiele, wymyślne obowiązki względem siebie-

 

wygląda to na zmowę za plecami ludzkości!

 

 

Trudno nawet przewidzieć, do czego by doszło, gdyby ich przykład dał się naśladować.

 

Na co liczyć by mogły religie, poezje, o czym by pamiętano, czego zaniechano, kto by chciał zostac w kręgu.

 

 

Miłość szczęśliwa.Czy to jest konieczne?Takt i rozsądek każą myśleć o niej jak o skandalu z wysokich sfer Życia.

 

Wspaniałe dziatki rodzą się bez jej pomocy.Przenigdy nie zdołałaby zaludnić ziemi,

 

zdarza się przecież rzadko.

 

Niech ludzie nie znający miłości szczęśliwej twierdzą,że nigdzie nie ma miłośći szczęśliwej.

 

Z tą wiarą lżej im będzie i żyć, i umierać.

 

(żonie jednego pana , który urodził się we Wrocławiu 15 grudnia 1947 roku i do tej pory nie zna się na komputerze...)