Konstanty Ildefons Galczyński

                           "Jak jeleń chcial sprzedać swoje rogi"

 

 

Żył raz jeleń ubogi, w majątku miał dwa rogi, poza tym więcej nic.

 

Smutny przez bory snuł się i jeszcze gorzej czuł się, niż na złej sztuce widz.

 

A nieraz mu się chciało wypić kubek kakao,ech,tak, niejeden raz.

 

A tutaj w tej pustelni ni rynku , ni spółdzielni, a tylko las i las.

 

Więc się zezłościł jeleń.-Tego - mówi - za wiele.Uderzę w czynów stal.

 

Rogi okrył papierem i odszedł z bedekerem w tzw. siną dal.

 

 

Po pięciu dniach podróży znalazł się w mieście dużym, gdzie dużo ludzi szło.

 

I zawołał bez trwogi:Rogi sprzedaję, rogi, rogi panowie, o!

 

Ale na rogi nikt się nie skusił oczywiście, o biedo wszystkich bied!

 

Biedny lasów mieszkaniec przeżył rozczarowanie i dalej smutny szedł.

 

 

Księżyc był znów na nowiu.Patrzy-chatka w pustkowiu, zapadła w mech i sen.

 

Na płocie szyld chędogi:KUPUJĘ JELENIE ROGI PODŁUG NAJWYŻSZYCH CEN.

 

"He -he-pomyślał jeleń-tego to już za wiele,hi hi , ha, ha, ho, ho.

 

I ta chatka w pustkowiu, i ten księżyc na nowiu- kantem mi pachnie to.

 

Wiem , ta stara hiena jest z bajek Andersena, warzy diabelski płyn,

 

ćmy pali w kandelabrach,o , ja się nie dam nabrać, ja już mam dość tych kpin".

 

 

I nagle rzeczywiście:przyszedł świt, drgnęły liście, dzień się zaczął upalnie.

 

Słońce w liściach igrało.Jeleń pił swe kakao.Wszystko było normalnie.

 

(Pranie 1953 r)

 

Dorocie Osińskiej,która spędzila właśnie dwa dni w leśniczówce Pranie, w której 50 lat temu KIG napisał ten wiersz...