Juliusz Krzyżewski

 

                                                Grześ

 

                                     (Jankowi Twardowskiemu)

 

 

 

Matka wołała:-Grzesiu!...

Siostra mówiła:-Grzegorzu...

(Konie na łące płyną

we mgle i w trawach, jak w morzu...)

 

 

Matka płakała:-Za późno...

Siostra biegała z krzykiem...

(Kare, kasztany i siwe,

konie , konie , koniki...)

 

 

Snadź oszalały spętane!

(Kto by to mógł pomysleć?...)

Wiatr w pyskach niosą jak siano,

płyną łąką ku Wiśle.

 

 

(Niech na wieś biegnie stajenny!)

-Ludzie, ratunku , ludzie!...

(Lampę na ganek wystawić

i służbę trzeba zbudzić.)

 

Obie wznosiły ramiona,

to znów cicho płakały...

Schylały twarze przyćmione

i dotykały ciała...

 

 

A jemu jeszcze się śniło,

- wiatraki gwiazdy mielą

i młynarz na skrzydłach wisi,

niby Jezus w kościele...

 

I Wisły piaszczystą drogą

(Po co płacz i bieganie?)

kare, kasztany i siwe

płyną prosto do stajni.

 

 

Siostra szeptała:-Grzegorzu...

Chciała powieki mu wznieść...

A matka szlochała:- Grzesiu,

Grzegorzu, Grzesiu, no ...Grześ...

(1937 rok)

 

Jeremiemu,bo środa i bo rozmawialiśmy o przyjacielu,który zginął w czasie Powstania Warszawskiego...ale zanim zginął chciał zostać poetą...