Zbigniew Herbert

 

                             "Dusza Pana Cogito"

 

 

Dawniej

wiemy z historii

wychodziła z ciała

kiedy stawało serce

 

z ostatnim oddechem

oddalała się cicho

na łąki niebieskie

                            dusza Pana Cogito

                            zachowuje się inaczej

 

                            za życia opuszcza ciało

                            bez słowa pożegnania

 

                            miesiące lata bawi

                            na innych kontynentach

                            poza granicami Pana Cogito

 

                            trudno zdobyc jej adres

                            nie daje wieści o sobie

 

                            unika kontaktów

                            nie pisze listów

 

                            nikt nie wie kiedy wróci

                            może odeszła na zawsze

 

Pan Cogito  usiłuje pokonać

niskie uczucie zazdrości

 

myśli o duszy dobrze

myśli o duszy z czułością

 

zapewne musi mieszkać

 także w innych ciałach

 

dusz jest stanowczo za mało

jak na całą ludzkość

 

Pan Cogito godzi sie z losem

nie ma innego wyjścia

 

stara sie nawet mówić

-moja dusza moja-

 

myśli o duszy tkliwie

myśli o duszy z czułością

                                         więc kiedy się zjawia

                                         nieoczekiwanie

                                         nie wita jej słowami

                                        - dobrze że wróciłaś

 

                                        patrzy tylko z ukosa

                                        gdy siada przed lustrem

                                        i czesze swoje wlosy

                                        splątane i siwe

    

 

(Panu Wojtkowi Majewskiemu, młodemu, zdolnemu wrażliwemu człowiekowi, który pisze książkę o Marku Grechucie i jest świetnym muzykiem - na pamiątkę wczorajszego długiego, (ale nie za długiego!) spotkania i rozmowy o duszy i poezji...)