Bronisław Maj

 

                             "Dobranoc"

 

 

Powolne zapadanie w sen;bez bólu,

łagodnie odłączają się ode mnie, odpływają

tak daleko,że przestają już cokolwiek

znaczyć:stół, fotografie za szkłem- twarze

umarłych i żywych,ściany mojego pokoju,ulice

świętego miasta otrutego dymami i kłamstwem,

prawda, pamięć i strach, cialo i krew, Jego

przebity bok, słowa mojego

języka.Coraz dalej:już nikt nie może

mnie dotknąć, zranić, ocalić.Nikt,

nigdy, nikomu.Unoś mnie wodo

wielka, z tej ciemności i pustki

w pustkę i ciemność.

 

 

Basi Oborskiej,pięknemu człowiekowi ,która tak cicho umarła kilka dni temu.