Stanisław Baliński

 

                             "Drugie imię samotności"

 

Jakże miło czasami jest odejść od ludzi

i powitać samotność wśród rozmyślań rzewnych,

Kiedy się ma w pobliżu dom, przyjaciół, krewnych,

Do których można wrócić, gdy samotność znudzi.

Sławili ją poeci wszystkich prawie czasów

I dobierali do niej najcieńszych atłasów,

A ludzie , dotykając tych słów atłasowych,

Wzruszali się ich pięknem i schylali głowy.

 

Lecz jest inna samotność, bez łez i uczucia,

Samotność, która nie zna widzów i współczucia,

I która świat jak otchłań bez celu odkrywa,

Byś w nią patrzał jak w lustro.Samotność prawdziwa.

 

W jakimś obcym hotelu, na którymś tam piętrze,

Szorstki stół i list na nim:oto-pustki wnętrze.

Noc zasłania dokoła sens życia prawdziwy,

A jedynym jej głosem- to szept nieszczęśliwych,

Płynący z niekończących się kresów cierpienia,

Wieczyście połączonych z zagadką istnienia.

 

"Ratunku"- wołasz, dziwiąc się własnemu słowu

I chwytasz za słuchawkę.I odkładasz znowu.

Bo nie ma kogo wezwać, nie ma po co wzywać.

Ach , nie ma nawet przed kim nędzy swej ukrywać

I nie ma jak się ocknąć, i nie ma jak zasnąć

chyba czasu mijaniem odetchnąć i zgasnąć.

 

I oto w takie noce bez Ojca i Ducha

Ktoś przystaje pod drzwiami i trzy razy puka

I wolno drzwi otwiera, i staje u proga.

To ona właśnie przyszła:nieładna, niemłoda.

Spoglądasz na nią z lękiem, co puls rwie na ćwierci.

Czy wiesz ,jak jej na imię?Młodsza siostra śmierci.

 

Jeremiemu, bo środa.