Franciszek Karpiński

"Bóg się rodzi"

 

Bóg się rodzi- moc truchleje,

Pan niebiosów - obnażony.

Ogień krzepnie-blask ciemnieje,

Ma granice- nieskończony:

Wzgardzony-okryty chwałą,

Śmiertelny-Król nad wiekami?

A słowo ciałem się stało i mieszkalo między nami.

 

Cóż masz niebo, nad ziemiany?

Bóg porzucił szczęście swoje,

Wszedł między lud ukochany,

Dzieląc z nim trudy i znoje,

Niemało cierpiał, niemało,

Żeśmy byli winni sami,

A Słowo ciałem się stało i mieszkało między nami.

 

Podnieś rękę, Boże Dziecię,

Błogosław ojczyznę miłą,

W dobrych radach, dobrym bycie,

Wspieraj jej siłę swą siłą,

Dom nasz i majętność całą,

I wszystkie wioski z miastami,

A słowo ciałem się stało i mieszkało między nami.