MU POLECA

Bromba filozofuje.

Trafiłam na Bombę filozoficzną całkiem przypadkiem a może to było przeznaczenie lub inne fatum. Drepcząc po Łazienkach Królewskich poczułam nieodpartą konieczność udania się do księgarni, i to nie takiej wielkiej lecz małej np. na Francuskiej. I w owej księgarni ukazała mi się na ladzie książka formatu nie A3, nie A4 tylko jakaś tak Borombiasta. Zauważyłam ją gdyż bliskie mi są postacie pokroju Glusia, Fikandra, Malwinki, Prztymucla, Kajetana, Zwierzątka mojej mamy no i Bromby oczywiście. To nie jest prosta lektura, dzieci sobie poradzą z nią wyśmienicie ale dorosły czytelnik ma przed sobą nie lada zadanie do wykonania, otóż musi nauczyć się słuchać, taki jest warunek zrozumienia tego o czym mowa na Spotkaniach nad Strumieniem, gdy tylko ktoś zagłuszy Brombę natychmiast wypada i już nie zrozumie. Trzeba więc na chwilę uruchomić uszy a dać odpocząć językowi. Język jako element „Osoby” ma zostać użyty w odpowiedniej chwili do dzielenia się własnymi myślami na „zadany temat”.

Bomba i Filozofia to nie podręcznik do studiowania, to nie poradnik filozoficzny, to szukanie odpowiedzi na pytania typu „dlaczego Bomba kopnęła Glusia”. Ktoś kto chciałby wiedzieć czemu został kopnięty, dowie się, ktoś kogo ciekawi co oznacza siniak…będzie usatysfakcjonowany odpowiedzią…”wszak poszukiwanie sensu bywa bolesne”. Również ci, którym myli się prawda konieczna z prawdą możliwą szybko nauczą się odróżniania jednej od drugiej, bo 2+2=4 to nie to samo co „Bromby może nie być w domu”. Mi tylko pozostaje żal, że ta książka ukazała się dopiero teraz, może w innym przypadku egzamin z metodologii okazałby się do zdani a definicja za szeroka i definicja za wąska nie stanowiłyby problemu, bo tu wszystko Bromba wyjaśnia łopatologicznie i z humorem.

Obok znanych nam już przyjaciół Bromby pojawia się postać Bibliotekarza Pućka, który z wielkim talentem do syntezy i wyciągania wniosków streszcza nam kolejne dysputy. Są to streszczenia o niewiarygodnej trafności spostrzeżeń, świadczące o niewiarygodnym zmyśle obserwacji i darze słuchania.

Po tej lekturze nic już nie powinno dziwić, bo czy Bromba wyjaśniająca idee ponowoczesności daje szansę innym „zaskoczeniom” moim zdaniem, żadnej szansy. Żeby tylko czytelnik chciał wejść w ten filozoficzny świat bo jak wspomniałam nie są to rozważania o niczym, Bromba i spółka podnoszą dyskusje o najwyższej wadze, dyskusje w których nie ma miejsca na mlaskanie, popijanie herbaty i zadawalanie się banałem, tutaj poszukuje się sensu wyższego.

Bromba dojrzała, od mojego pierwszego z nią spotkania, wydoroślała, jej filozofia poparta jest doświadczeniami życiowymi. Autor daje nam tu jeszcze jeden dowód, otóż potwierdzenie odwiecznej prawdy, iż matematyka ściśle wiąże się z filozofią, w końcu wiadomo - Bromba zajmowała się od lat mierzeniem i z tej pasji wyłonił się zachwyt nad naukami filozoficznymi. Od linijki do podmiotowości człowieka.

Moim Zdaniem jak najbardziej warto przyłączyć się do Spotkań nad Strumieniem, słuchając wyjdziemy na pewno mądrzejsi, może ktoś zda dzięki temu trudny egzamin? Przypomnijmy się Brombie.

Ps.0 Czytając tę książkę w Łazienkach chciałam zaznaczać liśćmi ważne strony, zrobił się niezły zielnik, gruba księga z dokładnie poprzedzielanymi kartkami.

Ps1 Rozczarowało mnie tylko jedno, to iż okazało się, że Pciuch nie ma pojęcia o czasie, a to był mój autorytet w tej dziedzinie. A może towarzystwo nie wysłuchało go do końca?

Ps2. Z całą pewnością dzieci zrozumieją, a dorośli? Jak nie, to znaczy, że za bardzo oddalili się od świata Bromby i nie dojrzeli razem z nią, czasem zdarza się, iż ktoś zostaje w tyle i nie nadąża, cóż filozofia zawsze była wymagająca, a tutaj w szczególności bo trzeba dodatkowo uruchomić coś co się nazywa „tor myślenia Bromby” jakkolwiek dziwne by to się wydawało.

Ale mi sie podoba ta recenzja!Jutro kupuje Brombe i już.A kto przeczyta ten Bromba!MU

Prosimy o zamieszczenie repertuaru Teatru Collegium Nobilium na
czerwiec,
z poważaniem,

R e p e r t u a r

Wszystkie spektakle odbywają się w budynku Akademii Teatralnej przy ul. Miodowej 22/24

Wystawa w Muzeum Literatury pokazująca dwa literackie światy, które w rzeczywistości trochę się przenikały. Na parterze wystawa poświęcon Julianowi Tuwimowi, mnóstwo archiwalnych zdjęć, rękopisów i materiałów pamiętających te zupełnie inne czasy. Na szczególną uwagę zasługuje regulamin uczestnictwa w wieczorach poetyckich kawiarni Pod Pikadorem. "Odgadywanie rymów surowo wzbronione.." Wystawa potrzebna jest nie tylko fascynatom i tzw. "czytaczom" poezji ale również młodym ludziom, którzy Tuwima znają jedynie z podręczników i pytań typu "co autor chciał przez to powiedzieć" może poprzez takie odkrywanie literatury więcej będzie tych czytających wiersze, może takie pokazywanie świata literatury pozwoli na wzbudzenie naturalnej potrzeby sięgnięcia po tomik wierszy Tuwima albo Słonimskiego. Dokumentacja czasów Skamandra bardzo rzetelna, połączenie zdjęć z wierszami archiwalnymi materiałami prasowymi daje bardzo wyraźny smak tego jak to kiedyś było i czym tamte czasy się różniły od tego XXI wieku.

Natomiast wystawa poświecona twórczości Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego moim zdaniem nie oddaje klimatu tych wierszy, które można uznać za najważniejsze(chociaż to być może kwestia względna). Jest zaczarowana dorożka, są zdjęcia z Leśniczówki Pranie, z Wilna, ale nie do końca fortuny wydaje się dobór eksponowanych wierszy i połączenie tych wierszy z resztą wystawy. Po obejrzeniu wszystkiego pozostaje niedosyt i poczucie, że Ten Poeta zasługuje na znacznie pełniejsze pokazanie. No i brak przede wszystkim koloru zielonego...

Z całą pewnością Muzeum Literatury odwiedzić bardzo warto. Za równo Juliana Tuwima jak i Gałczyńskiego, chociaż wędrówka z tym pierwszym urządzona jest znacznie ciekawiej.

Moim zdaniem warto… warto wybrać się w styczniu do Starej Prochoffni na „Lekcję panny Margaridy” w reżyserii Karoliny Szymczyk. Oto jak reklamuje się monodram Zapraszamy na lekcję, którą poprowadzi wasza nowa nauczycielka Panna Margarida. I niech wam się nie wydaje, że jest zwyczajną kobietą. Nie jest! Umie lewitować, zna wibracje umysłu i rozumie język zwierząt. Lekcja rozpocznie się od trzech wielkich zasad biologii: początku, środku i końca, a zakończy prawami historii, w której każdy chce każdego zdominować. Obecnie do obowiązków nauczyciela należy o dbanie nie tylko o intelekt ucznia, ale i o jego moralne prowadzenie się. Współczujemy temu, kto będzie obijał się cały rok, lekceważąc cały ciężar odpowiedzialności wiszący nad jego głową. Obecność obowiązkowa. Spóźnialscy zostaną po lekcji w klasie. Panna Margarida nie toleruje niepunktualności. Bez dyscypliny nie ma postępu, rozwoju! W tytułowej roli zobaczymy fenomenalną Joannę Żółkowską. Premiera najprawdopodobniej 10 stycznia, ja oglądałam spektakl jeszcze na próbach w wersji „roboczej”, ale daję głowę za dobrą zabawę. Przynajmniej kilka razy płakałam ze śmiechu i nie potrafiłam przestać! Polecam jako znakomite rozpoczęcie nowego roku! Panna Margarida czeka!!!!!!!