---

 

12 września 2008

31 sierpnia 2008

Szanowna Pani,
proszę wybaczyć, że zabieram Pani czas - takich listów jak mój dostaje Pani
zapewne setki. Wprawdzie nie jestem szaloną małolatą , a dojrzałą ( 40 lat)
żoną i matką, ale i mnie w tym trudnym wieku nawiedziła taka burza, co to
jej nazwa zaczyna się na "M" i - w zgiełku życia nagle zamilkłam. A wszak,
jak pisał Jonasz Kofta "Gdy się milczy, milczy, milczy, to apetyt rośnie
wilczy na poezję, co być może drzemie w nas..." Z tego apetytu zrodziło się
trochę wyczynów grafomańskich , a załącznik do niniejszego listu stanowi
jeden z nich ( chyba bardziej tekst potencjalnej piosenki niż wiersz?). A
ponieważ jest Pani uroczą, ciepłą osobą i z pewnościa jedną z
najwrażliwszych kobiet naszego "życia literackiego", to pozwalam sobie - tak
po babsku - to wysłać...
Pozdrawiam gorąco


Hanna

Niepotrzebna miłość

 

Z pobladłych ranków niedospanych,

z niewysłowionych naszych marzeń,

z Twych oczu - nagle tak kochanych-

niezwykłych splotów zwykłych zdarzeń,

kroków na schodach - nie, to nie Ty,

dzwonków nieważnych w telefonie,

drżenia mężczyzny  i kobiety,

gdy Twoich dotkną moje dłonie.

Z tego , co było - i nie było

na całym świecie tylko jedna

zrodziła się dziś nasza miłość -

miłość nikomu niepotrzebna...

 

Co zrobić z tą miłością dzisiaj,

miłością wbrew i tak na opak ?

Czy to doprawdy dziś ktoś słyszał,

by tak po prostu sie pokochać?

Co mamy zrobić z tą miłością,

której dokarmiać nie ma po co,

bo gardzi naszą samotnością

i spokój burzy ciemną nocą?

Czy ją wyrzucić za próg domu,

w noc ciemną pognać batogami?

Oddać ją darmo byle komu...

Wszak jest jedyna, jaką mamy.

 

Jasne światełko w nocy mroku,

liście mój - nigdy nie wysłany,

uczę się ciebie krok po kroku

i dobrze jest - bo znów kochamy!

Wbrew targom i rachubom świata

i obowiązkom wszystkim świętym

miłość nieważna , piegowata,

dar życia w życiu niepojęty.

Smutek, gdy znów się rozstać trzeba,

tak jakby w ogóle jej nie było,

grzech wielki i obraza Nieba

i jedno rozgrzeszenie - miłość...

 

Co zrobić z tą miłością dzisiaj,

miłością wbrew i tak na opak ?

Czy to doprawdy dziś ktoś słyszał,

by tak po prostu się pokochać?

Co mamy zrobić z tą miłością,

której dokarmiać nie ma po co,

bo gardzi naszą samotnością

i spokój burzy ciemną nocą?

Czy ją wyrzucić za próg domu,

w noc ciemna pognać batogami?

Oddać ją darmo byle komu...

Nie róbmy krzywdy jej, Kochany.

Szanowna i Dojrzała Pani Hanno!

1. Jak taka burza nawiedzi to ona nawet i do pisania doprowadzic może żone i
matke.
2.Podoba mi sie, że Ona(ta miłość) jest piegowata, a nie podoba, że "gardzi
naszą samotnością".
3.Pozwalam sobie tak po babsku pozdrowic rownie gorąco-MU


Droga Pani Magdo,


 pewno pani takich listów dostaje tysiące, nie wyobrażam sobie,
 że odpisuje pani na wszystkie, ale cóż, raz kozie…
 Od kilku lat bazgrolę wierszem i wstawiam na różne portale.
 Aż tu wczoraj, ktoś, kogo zupełnie nie znam podał mi adres pani blogu i
 namówił do wysłania kilku wierszy.
 Piszę z rymem i rytmem. Chciałabym zostawić próbkę swojej twórczości, może
 nada się do czegokolwiek


 kiedy tęsknisz

 tej kawiarni tak naprawdę
 przecież nie ma
 między zwrotki wmurowałam
 cztery ściany
 gdy deszcz pada albo zimnem
 liżą mrozy
 to gdzieś spotkać przecież trzeba
 się z kochanym

 w artystycznej klimat iście
 poetycki
 tam kanapę ściska w cieniu
 mały kątek
 jest cieplutka i pluszowa
 jak twe ręce
 my wtuleni do dwudziestej
 chyba piątej

 kiedykolwiek nam jest zawsze
 tam po drodze
 starczy stęsknić zaraz jesteś
 właśnie wchodzisz
 w oczach niebo w sercu kocham
 i nikt nie wie
 takie szczęście nie do wiary
 jacy młodzi

 tej kawiarni tak naprawdę
 przecież nie ma
 między zwrotki wmurowałam
 cztery ściany
 gdy deszcz pada albo zimnem
 liżą mrozy
 to gdzieś spotkać przecież trzeba
 się z kochanym

 Z wyrazami szacunku
 Alicja Wysocka z Gdyni

Pani Alicjo z Gdyni!

1. podoba mi się ,że wmurowala pani cztery ściany miedzy zwrotki...
2. i że wtuleni do dwudziestej chyba piatej
3 a nie podoba "starczy stęsknic'
4. intryguje romans kanapy z "małym kątkiem"

 

Borek i jego nowy sprzęciorek. A szczęśliwy jak Zielony Konstanty!

Jesienne impresje i uściski z wrzosowiska. Śś

 

Droga Pani Magdo!
       W pierwszej połowie lat 70-tych wTVP po głównym Dzienniku
 po20-tej na jedynce a więc w najlepszej porze oglądalności,oglądałem
 piękny film około jednogodzinny.Był to Pani recital z Andrzejem
 Nardellim,w pięknych wiejskich plenerach jak z poezji Leśmiana.Byłem nim
 oczarowany.Zaraz potem kupiłem Pani pierwszy longpley i ponownie
 przeżyłem zauroczenie.Dziś gdy chodzę po Media Marktach lub Saturnach i
 oglądam muzyczneDVD,gdzie polskich płyt DVD jak na lekarstwo mam jedno
 największe marzenie-kupić płytęDVD z tym recitalem Magdy Umer,który
 wtedy widziałem wTV.Były to jedne z pierwszych teledysków połączone w
 jeden film.Chciałem spytać Panią,czyPani wie czy ten film się
 zachował.Możnaby go cyfrowo zremasterować i puścić na rynek.Ja zapłacił
 bym za niego200zł i nawet więcej.Mam dużo muzycznych DVD,ale ten
 zostałby najwpanialszym brylantem w kolekcji.      Pozdrawiam i mam
 nadzieję na list odPani.

 ----------------------------------------------------
Panie Romanie!

"Jest, czy się śni ?"- tak nazywal się ten film muzyczny, który reżyserowali
Krystyna i Michał Boguslawscy.Kręcilismy go w Bieszczadach, w kwietniu 1972
roku.Nie mam pojecia jak go zdobyc i aż chyba balabym sie ogladać...ale
pozdrawiam serdecznie-MU

 

Kochana Pani Magdo!

Przesyłamy kilka zdjęć ze ślubu.

Pozdrawiamy Panią serdecznie!

Asia i Damian

ps. płytę Bułata kupiliśmy, bardzo nam się podoba!

 

 

Asiu I Damianie!

 

Ach , co to byl za ślub!Kochajcie się jak najdlużej-MU

KOCHANA P.MU!


   Ależ jestem ostatnio zabiegana,na szczęście znalazłam chwilę na
 odpoczynek,który zdarza mi się
 ostatnio zdecydowanie rzadko,a Pani chyba jeszcze rzadziej,ale
 czytałam,że była Pani w Toskanii,moja
 przyjaciółka jest tam już pół roku i jest bardzo szczęśliwa...ech ja na
 razie mogę sobie poużywać jedynie
 kremu z toskańską oliwą z oliwek,ale zawsze to jakaś namiastka-jest
 cudny!! ;)
   Moja radość z dostatnia się na studia,zderzyła się brutalną
 rzeczywistością ( a było tak pięknie..),
 ponieważ ostatnie piękne wieczory i popołudnia spędzam na szukaniu
 kawałka podłogi w stolicy,a
 znaleźć niezwykle trudno-przynajmniej takiego kawałka,po którego
 opłaceniu zostało by mi jeszcze na
 coś do zjedzenia...można w czarną rozpacz wpaść,kiedy przy ludzkich
 ofertach,słyszę 30 raz niestety
 nieaktualne...cóż ale nie poddaję się,resztkami tej radości szukam dalej
 i ufam-no staram się przynajmniej.
   Jakiś czas temu czytałam na Pani i A.P. blogu o Agnieszce O.co tu wiele
 mówić...rozpłakałam się,na
 dodatek słuchałam wtedy jakiegoś nagrania z radiowej TRÓJKI, w którym
 przed każdą piosenką była
 zapowiedź A.O.,tak więc jedno+drugie dało efekt wielkiego
 wzruszenia...Oj bardzo żyje we mnie i nie tylko
 we mnie to co pisała i bardzo,bardzo pomaga i będzie pomagać- mnie na
 pewno,bo często w tych tekstach
 odnajduje kawałki siebie,a to jakby smutek dzielił się wtedy na
 pół,kiedy jest się bardziej odludkiem w dzieleniu
 się na żywo swoimi troskami...żal czasem obejmuje,kiedy myślę,że nie
 urodziłam się trochę wcześniej, ale
 z drugiej strony... Wierzę,że widzi i słyszy z góry te wszystkie piękne
 rzeczy które się dzieją dzięki temu,że
 była jeszcze po tej stronie lady...
  Tak się jakoś mi znowu smutnawo zrobiło, jeszcze słońce za chmury zaszło
 właśnie, ale resztkami tej mojej
 radości czekam na to moje przeniesienie się do Warszawy.
 Przynajmniej będę mogła chodzić na karaoke i w wiele innych cudnych
 miejsc.
 Tymczasem korzystając z kończącej się mojej chwili wolnej idę szukać na
 starych jakichś nagrań z
 Kabaretu Starszych Panów,może coś się uchowało,bo na razie widziałam
 tylko kilka popularnych nagrań
 i czytałam kilka tekstów J.Przybory,które bardzo mi się podobały i
 wywołały szeroki uśmiech na mojej twarzy,a to
 niekiedy trudna sztuka... Dziękuję,bo za Pani przyczyną ruszyłam  te
 teksty w ogóle,także ma Pani współudział
 w wywołaniu uśmiechu!!!

       Pozdrawiam wakacyjnie (jeszcze)!!!
 Tęskniąca (dziś trochę mniej,bo z obawą) za kolejnym dniem A.

 ----------------------------------------------------

A!

mam nadzieje że juz znalazlaś to mieszkanie...?cieszę sie, że Agnieszka taka
dla ciebie ważna i że zaczęłaś odkrywanie Kabaretu Starszych Panów.No i że
jednak tęsknisz za kolejnym dniem-MU

zapomniany dodatek ;)


Tak to jest jak się za szybko wysyła...zapomniałam dodać,że A.O. jest
 bardzo kochana i potrzebna...Przynajmniej wśród moich znajomych...
 Tak jak i Pani zresztą...
 Tzkd A.

 

   Pani MU !!

      Dziękuję za słowa - " Szkoda że Cie nie było . Ale nie można mieć wszystkiego . Może w przyszłym roku?.Miejmy nadzieję" i za zdjęcia!!. Tak , w następnym roku musi się udać i nie ma innej opcji . W październiku przyjadę do Warszawy na Karaoke. Teatr Polonia stał się ważnym miejscem na mapie Warszawy.

      Niedawno porzuciłam politologię i przeniosłam się na polonistykę -porównywanie literatury i związki literatury ze sztuką . Mam nadzieję, że ten kierunek okaże się właściwym . Nie można tak ciągle wyruszać z jednego kierunku na drugi , a z drugiego na pierwszy.Cóż , ja mam naturę wędrownika . Obym kiedykolwiek znalazła mój świat i moje miejsce . Taki lajf....

        Właśnie słucham " Jeszcze w zielone gramy" Ta piosenka napawa mnie optymizmem .  Ślę ukłony.

                                 AzM

 Aniu z Myslenic!

ty jestes dowodem na to ,że mozna tak wędrować.Obys znalazła!Pozdrawiam- MU

 

List i kilka zdjęć


Dzień dobry Pani Magdo!

Dziękuję bardzo za wspaniałe przedstawienie który Pani wraz z Panem
Andrzejem i Panem Wojciechem uraczyliście mnie w Poznaniu w poniedziałek
25.08.2008. Poczułem się znów radośnie zamyślony. Cieszy mnie ogromnie że
moje spojrzenie na świat jest tak podobne do Pani i Pana Andrzeja, choć
jestem w wieku któremu Państwo współczujecie. Zawsze po przedstawieniach
Pana Andrzeja jestem taki szczęśliwie zamyślony. Coś jak podziwianie
przyrody, wiem że Pani to dobrze zrozumie, bo wiem że Pani uwielbia
przyrodę. Wiem również nie lubi Pani jesieni która się zbliża ale przyroda
też moim skromnym zdaniem musi odpocząć szczególnie teraz kiedy świat tak
pędzi. Mnie troszkę cieszy fakt zbliżającej się jesieni bo lasy okryją się
wspaniałymi kolorami, a wschody i zachody słońca będą urocze. Drugim powodem
dla którego piszę jest chęć wysłania Pani moich zdjęć, które pozwoliłem
sobie zrobić na Państwa występie. Nie są to jakieś profesjonalne zdjęcia,
gdyż fotografią zajmuję się stosunkowo krótko lecz mam nadzieję że ucieszą
Pani oczy. Pozwalam sobie również przesłać zdjęcia Pana Andrzeja z prośbą o
przekazanie mu. Myślę że na zdjęciach które mu zrobiłem wygląda bardzo
młodo. Co do zdjęć na których Pani jest to podoba mi się szczególnie jedno:
MagdaUmerPoznań20080825(10). Wielu uzna to zdjęcie za przypadek i nie
ciekawe. Fakt udało się ono przez przypadek ale ja uważam że na tym zdjęciu
widać wdzięczny czar który Pani roztacza wkoło swojej osoby i upaja nim
ludzi takich jak ja. Którzy wychodzą uśmiechnięci z nadzieją w sercu że ten
świat jeszcze całkowicie nie zwariował. Co dla mnie jest dużym ładunkiem sił
i energii ponieważ ciężko mi się znaleźć w tym obecnym pędzącym świecie.
Czasami nazywam się złodziejem chwil, bo uwielbiam kraść chwile i uwieczniać
przy pomocy aparatu. Jeśli znajdzie Pani chwilę to na stronie
www.heaven.com.pl w Galerii Heaven jest kilka moich zdjęć, właśnie chwilę
które mi się udało skraść. Możliwe że za jakiś czas na tej stronie powstanie
sklep ze zdjęciami w tym moimi wtedy powinno tych zdjęć być więcej.
Oczywiście zdjęcia które Pani zrobiłem czy Panu Andrzejowi pozostają w mojej
prywatnej kolekcji i nie mam zamiaru ich w żaden sposób rozpowszechniać.
Jedynie przesyłam je Pani i jeśli będzie Pani taka miła i przekaże je Panu
Andrzejowi. Oczywiście za zdjęcia niczego nie oczekuję. Największą nagrodą
dla mnie będzie uśmiech na Pani ustach jeśli się Pani te zdjęcia spodobają i
może uda się też wywołać mały uśmiech na ustach Pana Andrzeja.

Pozdrawiam i życzę dużo zdrowia
Wojciech Turosz

panie Wojciechu!

Wywolal pan uśmiech.dziekujemy!MU