Kochana Pani Magdo,

Dziś podczas spaceru spotkałam Przedwiośnie! Bardzo się cieszę, każdy dzień zbliża nas do wytęsknionej wiosny, już ptaki weselej śpiewają, u Pani na pewno jeszcze weselej niż u mnie w mieście.

Leżę i słucham lekarzy. Musi być lepiej ! Pozdrawiam . Słyszę ptaki!!! MU

3. Niech sobie pani pisze do mnie od czasu do czasu i tak jakoś obie przeminiemy i wszystko się uspokoi. Pozdrawiam panią i barda Tolka M(to on kiedyś napisał, że to za duza miłość na taki mały kraj?).I kogo tam pani jeszcze chce-MU

"Podzielcie się "

Pani Sylwio!

A nie może mi pani wysłać MP3-ki? Pozdrawiam MU

piszę do Pani...


Pani Magdo, tydzień temu spotkałem Panią przypadkowo (?) w CH Janki. Byłem
przezięiony i po nieudanym dniu, ale to spotkanie zapewniło mi dobre
samopoczucie na resztę dnia. Nie mogłem odmówić sobie powiedzenia "Dzień
Dobry", choć znajomość to dość jednostronna, jak to bywa w takich
przypadkach... Ośmieliłem się napisać coś do Pani jedynie po śmierci Pana
Jeremiego, ale na stronę Pani zaglądam dość regularnie... Nie pamiętam już ,
czy wspominałem w tym jedynym poprzednim mailu, że mam dar spotykania -
przypadkowego (stąd ten znak zapytania wcześniej, gdyż jeśli to moja magia,
to o przypadku nie ma oczywiście mowy ;o) ludzi, których najmocniej lubię i
szanuję. Wystarczy, że intensywnie o kimś myślę. Naprawdę ! ;o) Np. kiedyś
myślałem o niezwykłości humoru "Dymu z paierosa" i zadzwonił telefon.
Skrzeczący nieco głos zaczął bez wstępów mi coś tłumaczyć. Musiałem
przerwać, by przez przypadek nie dowiedzieć się rzeczy dla mnie nie
przeznaczonych : "Pani Mario, bardzo przepraszam, ale to chyba pomyłka".
"-Jak to, to nie ... ?" Nie, Pani Mario, to inny numer, ale ja oczywiście od
razu Panią rozpoznałem, bo od dzieciństwa słucham "Trójki" ;o). Teraz do
pomyślenia został mi więc jeszcze Pan Andrzej Poniedzielski... ;o) Z Panem
Jeremim spotkałem się kiedyś na Nowogrodzkiej, gdzie - nieco zagubiony -
szukał miejsca do zaparkowania. Ustąpiłem mu własne, po czym znalazłem dla
swojego auta inne. Gdy wysiadłem, Pan Jeremi wracał już od strony Hotelu
Forum,  z małżonką. Gdy go mijałem z ukłonem, zatrzymał się, odwrócił do
Pani Alicji i powiedział : "A to jest ten miły pan, o którym Ci mówiłem..."
Ośmieliło mnie to na tyle, że wyciągnąłem wizytówkę, powiedziałem coś
onieśmielony o uwielbieniu tworczości Mistrza i pożegnałem się. Pozostało
bardzo miłe wspomnienie.
Przed chwilą na antenie Trójki fetowano prof. Bartoszewskiego z okazji
urodzin (które słusznie będą z pewnością trwały kilka m-cy). Mówiono
oczywiście o odchodzeniu autorytetów i potrzeby ich posiadania. Jednak wciąż
istnieje pokolenie, gdzie ta potrzeba jest bardzo silna. Zadzwoniła do radia
w czasie tej audycji jakaś pani doktor stomatolog i powiedziała, że gdyby
tylko Pan Profesor miał taką potrzebę, to jej gabinet jest stale do jego
dyspozycji. Czuję się więc usprawiedliwony Pani Magdo, gdyż też jestem
lekarzem, i choć rzadszych specjalności (neurologia, choć z doświadcz.
raczej pediatrycznym, i EEG), to także jestem do usług w razie , nie daj
Boże , potrzeby jakiejś rady. Pozdrawiam Panią bardzo serdecznie - Zbyszek
Bentkowski ; Grodzisk Maz. / Warszawa ; tel.(...)

Mily panie Zbyszku!

Chyba nawet zapamietałam pana "Dzień Dobry".Jak tylko przyjdzie mi do
glowy zrobić EEG-dzwonię, chociaz nie jestem juz malą dziewczynka.Pozdrawiam
serdecznie-Magda U
 

Pytanie córki dawnej koleżanki

Przestworza

Dziewczynka na obrazku tęskni

warkoczyki masz jak pajęcze nitki

a noc jest taka długa

warkoczykiem oczu nie przesłonisz

gwiazdy chodzą w okiennych framugach

                                    Halina Poświatowska

* * *

Moje kroki są ciche, lekkie, nieśmiałe. A może spadnie deszcz? Mógłby spaść, czekam na niego już od tylu dni... Niech spadnie i niech rozmyje K.

-Coś ty taka zamyślona?

-Nudno strasznie.

K. kiwa głową, ale to nieprawda, ona wcale się nie nudzi. Kręci na palcu kosmyk włosów, wydyma leciutko usta, trzepocze rzęsami. Uśmiecha się tylko trochę, wstydzi się, wypadł jej jeden z mlecznych zębów.

-Hej! Bawicie się z nami? - woła do nas jakiś chłopiec, rzuca K. piłkę. Ona od razu podbiega do grupki dzieci, ja stoję nieruchomo.

-Ty, mała, co z tobą? Idziesz, czy nie?

-Nie... -szepczę i odwracam się na pięcie. Wypadam z ciemnawej bramy naszej kamienicy  prosto w suchy i drżący letni dzień. Przewracam się na chodniku, otarte kolano piecze, krew spływa po łydce.

Mijam panią Wdowę, która zawsze pakuje mi do kieszeni całą garść landrynek. Kiedyś z K. rzucałyśmy je na tory, pociąg robił z nich kolorowy proszek, w sam raz dla gołębi.

-Gdzie idziesz? -pyta pani Wdowa i stawia na chodniku torbę z zakupami. Rzodkiewki, chleb, trochę sera, jakieś butelki, chyba z olejem.

-Do dziadka.

-A gdzie on mieszka?

Znowu złapała mnie na kłamstwie. Dziadek K. mieszka razem z nią, a mój... Nie wiem, może w lesie, albo nad morzem... Gdybym wiedziała, poszłabym do niego i usiadłabym mu na kolanach, tak samo, jak to robi K.

-Nie wiem.

-To może pójdziesz do mnie?

W mieszkaniu pani Wdowy pachnie miodem, jak ona sama. Pasadziła mnie na stołku, przemywa mi kolano spirytusem. Strasznie szczypie, ściskam panią Wdowę za nadgarstek, żeby już przestała.

Zaciskam zęby, zamykam oczy, ale i tak czuję, że spirytus wierci mi dziury w kolanie. W końcu pani Wdowa owija kolano bandażem, całuje mnie w czoło i daje mi landrynki. 

-Lusterko, medalik, fiolka, okruch. Napisałaś?

-Już prawie... -mówię i kaligrafuję na kartce kolejne słowa.

-Dobrze, a teraz: sawanna, miłość, migdałowy, kamień, uliczka.

-Uliczki nie umiem.

Patrzy na mnie przez chwilę, potem bierze moją kartkę i swoim długopisem pisze siedem okrągłych, równych literek.

-Teraz już umiesz?

-Tak.

-No to następne: tatuś, dziadziuś, cyganiątko, marzenia, morze, brawa.

-Tatuś też?

-Tatuś też.

Tatuś zawsze był trudny, nawet od dziadziusia trudniejszy. Czasem łapała mnie za rękę, kładła swoje palce na moich i razem pisałyśmy tego tatusia. Dwie pierwsze literki trudno się ze sobą łączyło, nie zawsze się udawało, nawet jej. Czasem trzeba było siedmiu, ośmiu takich tatusiów, żeby nareszcie ładnie wszystko wyglądało. Przy pisaniu tatusia ona przestawała sobie nucić i przymykała oczy.

-Jeszcze: woda, młoda, lwy i brnąć, a potem kończymy.

-Dobrze.

Kartkę zawsze kładę w to samo miejsce, między zieloną książkę ze złotym napisem, a pudełkiem na pierścionki. Po pisaniu piję mleko, a mama kawę. Ja kawy nie mogę pić, to pewnie przez ten zapach, dzieci nie powinny pachnieć w ten sposób. K. kiedyś się napiła, a potem musiałyśmy się chować w komórce, żeby jej mama nie poczuła jak pachnie.

Nie wiem, czemu mama Marty zbiera anioły. Moja mama niczego nie zbiera, żadnych muszelek, ani obrazków. Nie kupuje pozytywek, czy nawet nowych cukierniczek. Dlatego nie mogę, jak Marta, usiąść na podłodze i obserwować anioły, aż się któryś z nich niechcący poruszy. Anioły mnie nie chronią, tak jak Martę, więc mam zbite kolano i nie mam tatusia.

K. mówi, że motyle są najładniejsze. Wolę ćmy, lubię patrzeć jak sobie palą skrzydełka w świetle żarówki. Mama też nazywa mnie ćmą, bo lubię biegać jak one, na oślep, od jednej ściany do drugiej. Oglądam sobie widoki za oknem, mama śpi, jedziemy zielonym pociągiem.

Świat jest zielony, nie pomarańczowy jak jesienią, ani biały, jak zimą. Wszędzie ta zieleń jest inna, czasem ciemna, prawie czarna, innym razem niemal żółta. Rzucam sobie landrynki, ale nie trafiam pod koła pociagu, za szybko jedziemy.

-Masz, dziecko, ciastko.

Jakaś pani wciska mi w rękę maślane ciastko z cukrem.

-Dziękuję.

Przygląda mi się, kiedy jem. Nie smakuje mi, jest za suche, ale zjadam, nie chcę robić jej przykrości. Wyjmuję z naszej torby butelkę mleka i podlewam to ciastko, aż robi się miękkie.

Mama się budzi, przeczesuje palcami rude włosy i prostuje się.

-Przepraszam, która jest godzina? -pyta jakiegoś pana.

-Za piętnaście piąta.

-Dziękuję.

Patrzę przez palce na zachodzące słońce, gołym okiem nie można, psuje oczy. Babcia najpierw przytula mamę, coś jej szepcze na ucho, a potem podrywa mnie do góry i podrzuca parę razy.

Mam pełną buzię jagód, ale i tak opowiadam wszystko babci. Ona słucha i słucha, nic nie mówi, kiedy opisuję jej nową sukienkę K., kamienie w naszej bramie. Opowiadam, jak mama zgubiła naszyjnik, że w końcu umiem pisać tatusia, że ciągle obcieram sobie kolana.

-A pamiętasz, jak byłyśmy w cyrku? -pyta mnie mama, a ja wtedy opowiadam o akrobatach, o słoniach, żonglerach.

Babcia się śmieje, czasami poprawia sobie fartuch, ale ciągle patrzy mi w oczy.

Robi się ciemno, strasznie chce mi się spać. Babcia zanosi mnie do łóżka, przykrywa kołdrą, całuje  na dobranoc. Gdy tylko wychodzi z pokoju, na palcach podbiegam do drzwi i nasłuchuję.

-Nie dzwonił, nie pisał? -to głos babci, bardzo niski i ciepły.

-Nie. Wcale nie chcę.

-Przecież widzę, że chcesz. Mała go potrzebuje, wiesz o tym doskonale.

Mama mówi coś bardzo cicho, a potem słyszę, że płacze. Wślizguję się do łóżka, nakrywam się kołdrą. Ale potem znowu wychodzę, biorę kartkę i ołówek. Piszę uliczkę, cyganiątko, lwa i tatusia.

Idzie mi już naprawdę dobrze, nawet literki w tatusiu ładnie się łączą.

Mama wraca do domu sama, zostawia mnie u babci. Mimo że tulę się do niej najmocniej jak potrafię, mimo że płaczę. Słuchamy z babcią stukotu pociągowych kół, aż zielony wężyk znika za linią horyzontu. Mama znikła, jakby rozmyła się w powietrzu po wejściu do pociągu, nie mogę się  do niej przytulić, nie mogę jej zawołać.

Rozbłyska w mojej głowie jakiś nowy, nieznany dotąd obrazek. Chcę go złapać, ale on ucieka i czuję tylko pustkę. Babcia bierze mnie za rękę, idę za nią potulnie, aż dochodzimy do jej cichego domku.  Otwieramy furtkę, głaszczę babcinego, szarego kota.

-Nikt już nie przyjedzie, idź, mała, do domu, nie pałętaj się tu.

Nie odzywam się, maszynista mija mnie, znudzony zwracaniem mi uwagi. Siadam na drewnianej peronowej ławeczce i czekam. Babcia zaplotła mi dwa warkoczyki, ale z lewego zsunęła się wstążka, zauważam też dziurę w buciku. Kieszeń mam, jak zwykle, pełną landrynek.

Szeleszczą pomarańczowe liście, otwierają się kasztanowe główki. Babcia owija się kocem, wzdycha, a potem ceruje moje spodnie. Rysuję mamę. Włosy, ruda chmurka, fruwają wokół owalnej twarzy, czerwone usta, uśmiechnięte troszkę smutno, oczy... Nie pamiętam, jaki miały kolor, może niebieski, jak moje, może zielone, jak babci. Potem biały sweter, zrobiła sobie go na drutach, z wełny od pani Wdowy. W ręku trzyma kwiaty, nie wyszły, nie potrafię zbyt dobrze rysować. Ktoś puka do drzwi. Babcia zsuwa koc, poprawia włosy i idzie otworzyć.

Zaciskam dłonie, patrzę jej w oczy. Brązowe.

* * *

Wsuwam rękę do kieszeni, ale nie znajduję w niej landrynek. Pamiętam, że lubiłam żółte i zielone, pozostałe oddawałam K. Teraz wypełniam kieszenie biletami, na autobus i do teatru, guzikami, które odpadły od płaszcza, chusteczkami, mnóstwem papierków bez znaczenia.

K. kazała mi włożyć buty na obcasach, czuję się jak na szczudłach. Ona ma podobne, ale kroczy na nich pewnie, rozdaje wokół promienne uśmiechy, mam wrażenie, że zaraz odfrunie.

Gdybym mogła te buty zdjąć i iść dalej na boso...

-Myślisz, że jest tu dużo szkła?

K. patrzy pod nogi, zatrzymuje się, rozgląda.

-Nie, ale nie zdejmuj butów, musisz się nauczyć chodzić na obcasach.

Jeden krok, drugi krok... Lewa stopa już się zaczerwieniła, chwieję się na boki, ale idę dalej.

K. łapie mnie w ostatniej chwili przed upadkiem. Moja błękitna spódniczka odsłania kościste kolana, które tylko zimą da się ukryć pod grubymi, czarnymi rajstopami.

-Kiedy wraca twoja mama? -pyta K., kiedy mijamy kościół i skręcamy w boczną uliczkę.

-Jutro wieczorem.

-Mogę u Ciebie przenocować?

Wystarczy leciutkie skinienie głową, aby K. zaczęła snuć tysiące planów na wieczór i całą noc.

Nade mną niebo białe, sufitowe, pode mną błękitne, pościelowe. Na mojej twarzy obłok różowy, poziomkowy, na dekolcie i szyi zielony, ogórkowy.

-Mogę o coś spytać?

-Pytaj.

Lubię, kiedy jest taka cicha, kiedy nie musi niczego udowadniać światu. Tylko wtedy czuję zawieszoną między nami nitkę przyjaźni i przestaję pragnąć, żeby zostawiła mnie w spokoju.

-Tęsknisz za tatą?

-Nie.

Niezbyt wygodna chwila ciszy. K. podrywa się do góry, biegnie do łazienki, wraca umyta i uśmiechnięta. Będzie milczeć, aż wymyśli jakiś wesoły temat, żeby go nagle rzucić, lekko i naturalnie. Uśniemy, zmęczone śmiechem, z ulgą, że nie musimy już skrywać żadnych niewypowiedzianych zdań.

Chłopiec mówi niewiele, przychodzi do nas rzadko. Czasem spotykam go na ulicy, bierze mnie za rękę i prowadzi za miasto, na tory. Lubi pociągi, może na nie patrzeć godzinami. Cóż, dla mnie pociąg jest tylko zielonym wężykiem, znikającym na horyzoncie i uwożącym dorosłych gdzieś daleko, do miejsc, których nie umiem sobie wyobrazić. Chłopiec inaczej myśli, inaczej widzi. Dla niego świat jest ogromną plątaniną pociągowych torów, przejazdów i stacji. Często go nie rozumiem, ukrywam to jednak, boję się, że nie będzie mnie lubił. Jego odmienność sprawia, że czuję się jeszcze mniejsza i niepozorna, jakbym nic nie znaczyła w tych moich wiecznie podartych rajtuzach i zielonym sweterku. Mam wrażenie, że moje oczy nie potrafią widzieć i, co gorsza, nigdy widzieć się nie nauczą.

Któregoś dnia Chłopiec obserwował nas, kiedy szłyśmy do szkoły. Podbiegł do mnie i złapał mnie za rękę:

-Chyba nie pójdziesz z nim?

K., moja przyjaciółka, postawiła torbę na ziemi i czekała, aż podejmę decyzję. Nie zatrzymała na nim wzroku ani na chwilę, ale Chłopiec się tym nie przejmował. Ścisnął moją dłoń mocniej, aż w końcu powiedziałam:

-Idę.

K. odeszła bez słowa. Czułam jakieś bezkształtne wyrzuty sumienia, chciałam za nią pobiec

 i sprawdzić, czy płacze. Ale Chłopiec był przy mnie, nie umiałam go zignorować.

-Nad rzekę?

-Tak.

Leżeliśmy obok siebie na jasnej piaskowej plamie. Moczyłam stopy w wodzie, Chłopiec wygładzał fałdy na piasku. Zdawał się niczego nie mieć, być zaczepionym przechodniem,

o którym się nic nie wie.

-Brudne są te nasze przestworza, prawda? –usłyszałam szept Chłopca tuż przy moim uchu.

W jego dużych oczach odbijały się chmury, trawa, woda w rzece, a w moich odbijały się jego oczy. Szepnął, że tworzymy w ten sposób filtr, przez który przepuszczamy przestworza, całe, z każdym najmniejszym zgrubieniem, z każdym włóknem, aby je choć trochę wyczyścić.

Często wyobraża sobie taki filtr. Nigdy nie zadowala go rzeczywistość, chce ją nieustannie upiększać i zmieniać. Opowiada mi, że wyobraża sobie bluszcz, który zakrywa wszystkie szare domy, obrasta mury. Przez długi czas marzyłam o tym, by zamieszkać w jego świecie, zbudowanym w wyobraźni. Chciałam stać się częścią jego życia, ale wydawało mi się, że nie mogę się do niego nawet porównywać.

Nie zadzwoniła. Słuchawka lepka, nagrzana promieniami lipcowego słońca, niebieska, nie wiadomo dlaczego. Stojąc w plastikowej budce widzę dziewczynkę w białej sukience, rzuca przechodniom kamyki pod nogi. Po chwili przychodzi jej  matka, zabiera kamienie i każe jej wrócić do domu.

K. siedzi po turecku na krawężniku, bawi się włosami.Ona nadal nie dzwoni.

-Może spróbujesz na koszt abonenta? -proponuje K., prostując nogi. Podaje mi wyuczony na pamięć numer do centrali, naciskam gorące klawisze, słyszę sygnał. Rozmawiam chwilę z jakimś niskim, spokojnym głosem, nie wiem, czy męskim, czy żeńskim. Słucham przez moment muzyki, chyba Chopina, sama nie wiem.

-Mamo? To ja. Czemu nie zadzwoniłaś?

-Spałam, córeczko. Jak tam u was?

K. przechodzi na drugą stronę ulicy, kupuje sobie lody.

-U nas? Gorąco...

-Tęsknię za tobą, wiesz?

-Ja za tobą też, mamo. Niedługo się zobaczymy, wracamy za parę dni.

Cisza po drugiej stronie słuchawki. K. nadgryza wafelek, rozmazuje sobie lody na policzku.

-Mamo? Jesteś tam?

-Jestem, jestem. Idzie chyba burza, niebo jest strasznie ciężkie.

-Może pojedziesz na trochę do babci? My byśmy tam dojechały, zamiast do miasta.-proponuję opierając się o ściankę budki.

-Dobrze, jeszcze zadzwonię, to porozmawiamy.

-Dobrze.

Słyszę w słuchawce niewyraźny szelest słów, cichnących, po chwili zastąpionych przez długi sygnał. Zamykam za sobą plastikowe drzwiczki, zamazane bezsensownymi napisami. Wracamy z K. do namiotu, równym tempem, opalone, zawsze odrobinę zbyt chude.

K. nie lubi burzy. Boi się ciągłych błysków, wzmagającego się odgłosu spadających kropel. Boi się, że usłyszy kiedyś potężny, głuchy grzmot, a potem nagle zapadnie cisza. Najchętniej kuli się w kącie, nie odzywa się i czeka, aż wszystko się skończy i świat na nowo zrobi się jasny i spokojny.

Ja zamknęłabym burzę w słoiku. Wtedy mogłabym do woli przyglądać się ognistym wstążkom błyskawic, ciemnym kołtunom chmur. Całowałabym ścianki tego słoika, czułabym pod ustami trzęsące się serce burzy. Służyłaby mi za nocą lampkę.

K. otwiera oczy, mruga, przeciąga się. Do namiotu wpada jasnożółte, ranne światło, oświetla nasze kubki, zwinięte i porzucone ubrania, książki i latarki.

-Szumi morze, słyszysz?

W odpowiedzi ruszam lekko głową, w dół i w górę. K. pokazuje rząd równych, białych zębów i wychodzi na zewnątrz. Bawię się w dom, ścielę nasze posłania, wieszam ręczniki na sznurkach między sosnami, wytrzepuję piasek z butów.

Biegnąc po rozgrzanej plaży parzymy sobie stopy.

-Zamieniasz się w wiatr, K.! Jesteś już wszędzie! -krzyczę do niej, gdy z wariackim okrzykiem na ustach zbiega z wydm.

-To ty też się zamień! Odfruńmy!

Łapię ją za ramię, padamy na piasek. Machamy rękami, kreślimy dwa duże orły, nad nami kołysze się niebo. Niebo spada, zagarnia całą plażę i podrywa nas do góry. Wiszę do góry nogami, rozsypuję się na drobne kawałki, łączę się z powietrzem. Jestem wiatrem, przeganiam po morzu białe bałwany, topię małe okręty, otulam sobą ogłupiałe mewy.

K. się śmieje.

-Hej, pojedźmy tam!

Podnoszę głowę, K. podtyka mi pocztówkę z jakiejś wioski nad jeziorem.

-Pojedziemy. Kiedyś. –mówię i zamykam oczy. Autobus wlecze się leniwie pod górkę, zostawia za sobą betonowe osiedle, jedzie przez park. K. coś mówi, o jakimś chłopaku, ale nie słucham. Widzę szkołę.

Pojedziemy. Kiedyś pojedziemy. Kiedyś wybiegnę, po powietrznej ścieżce, przez okno w klasie, nie zabiorę torby z książkami, ani butów na zmianę, będę biec tak długo, aż dobiegnę do chmur. A potem odszukam prawdziwe anioły, nie te, które zbierała mama Marty.

-No, obudź się.

K. potrąca mnie łokciem. Na naszej ławce leży ta pocztówka, K. przepisuje z tablicy jakieś wzory.

-O kim tak marzysz, co? –pyta mnie cicho.

-O niczym. Daj spokój.

K. odwraca się ode mnie, pewnie się obrazi.

K. ma nowe buty. Czarne, tak jak jej nowy płaszcz, sukienka, nawet klamerka do włosów. Zwyczajna grzywka, proste włosy, nie podkręcane, jak zazwyczaj. Bez obcasów wydaje się taka mała, krucha. Obejmuję ją ramieniem, podaję chusteczkę.

K. płacze. Cicho, bez łkania. Wiem, że muszę rzucić jej wieniec, że ona nie zrobi nawet kroku w tamtą stronę.

-Nie płacz, proszę.

-Ja... nigdy...

-Wiem, nigdy nie płaczesz, wiem.

K. nagle wycofuje się, idę za nią. Wychodzimy z tłumu, K. zaczyna biec.

-Poczekaj!

Wołam, ale ona nie słucha. Przewraca się przy bramie cmentarza, próbuję ją podnieść, ale potykam się i leżę obok niej.

Zawsze chciałam mieć dziadka, choć przez chwilę. Marzyłam o tym, żeby wziął mnie na kolana, przytulił. A nie mam nawet zdjęcia.

Kuliłyśmy się pod bramą, aż ktoś nas podniósł i zaprowadził do domu.

Mama podała K. wywar z rumianku. K. pije bardzo wolno, łyk po łyku. Powoli pojawia się na jej twarzy niewyraźny rumieniec, ożywia bladą cerę. K. wygląda na chorą, ma zapuchnięte oczy. Kiedy ją odprowadzam, nic nie mówi, nie śmieje się, nie spogląda zalotnie na przechodzących chłopców. Przed swoimi drzwiami długo szuka kluczy, znajduje je w kieszeni, otwiera, wchodzi. I znowu płacze. Mała, bardzo szczupła w czarnej sukience, zakrywa oczy dłońmi, wpada do łazienki i zamyka się w środku.

Dzwoni telefon. Rodzice K. Nie, nie może podejść, jest w łazience. Nie, nic się nie stało, kąpie się. Tak, zanocuję u niej, zapamiętam, zamkniemy drzwi na podwójny zamek, będziemy uważać. K. czuje się dobrze, nie mówiła o dziadku. Rano państwo wrócą, powtórzę jej. W razie czego, zadzwonimy. Do widzenia.

-Otwórz, proszę! –wołam pod drzwiami łazienki. Słyszę, że odkręca kran.

-Otwórz, no, otwórz.

Wychodzi, spogląda w korytarzowe lustro.

Pokój jej dziadka pozostał nietknięty. Nawet jego buty stoją równo przy łóżku, niedoczytana książka leży otwarta na stoliku. K. siada na jego fotelu.

Zasypiamy, zmęczone, ja na tapczanie, K. na fotelu.

Mama założyła błękitną sukienkę. Układam białą pościel na jednym z naszych szerokich parapetów, opieram policzek o szybę, w dole widzę ulicę, kocie łby. Nie tak dawno rozmawiałam w ten sposób z księżycem. Opowiadałam mu bajki, śpiewałam kołysanki. Czekam, mija chwila za chwilą, ale nie słyszę stukotu butów na obcasie, ani śmiechów, jak zwykle. Opadają mi powoli powieki, w głowie wszystko zaczyna ciążyć. Poprawiam sobie poduszkę. Już zasypiam, kiedy słyszę głos mamy.

Stoją na chodniku, objęci wpół, wpatrzeni w siebie. Dobrze mi znana błękitna sukienka, która zawsze mówi to samo: ,,wychodzę, postaraj się mnie zrozumieć”. A obok niej ciemna, obca postać. Widzę popłoch w jego oczach, kiedy nagle zauważa mnie w oknie. Zamykam szybko oczy, udaję, że śpię. Słyszę:

-Zasnęła, pewnie czekała bardzo długo.

-Idź do niej, idź już. Dobrej nocy.

Lekkie cmoknięcie w czoło, drobny uścisk dłoni. Zgrzyt starego zamka,a potem skrzypienie drzwi. Czuję, jak mama odgarnia mi włosy, nakrywa mnie kołdrą, która zdążyła się zsunąć, a ja nie miałam czasu jej poprawić.

-O czym chcesz napisać bajkę?

-Nie wiem. O czymkolwiek.

-O aniele?

-Może być i o aniele.

K. wyrywa z zeszytu kartkę w kratkę. Zapełnia dwie pierwsze linijki równymi, fantazyjnie wykończonymi literkami. Według K. anioły mają bielutkie skrzydełka, spijają rosę z trawy i tańczą. Opisałam jej drewnianego anioła, tego, który stał na kominku w domu Marty.

Maleńka, drewniana figurka chłopca siedzącego po turecku. Chłopiec patrzył gdzieś w dal, zdawał się niczego nie widzieć, być myślami bardzo daleko. W ręku trzymał jakąś książeczkę, o jego kolana oparta była maleńka harfa. Z jego ramion wyrastały szare, skromne skrzydełka.

To był ulubiony anioł mamy Marty. Nie pozwalała nam go dotykać, Marta nigdy nie mogła się nim bawić, tak jak innymi aniołami.

-Odrobiłaś lekcje?

Pamiętam ten ton, niedzielny, odświętny, poważniejszy niż zwykle. Potakuję, odsuwam na bok zeszyt z niedokończonym wypracowaniem. Skończę wieczorem, a jeśli nie, to trudno, pójdę do szkoły bez niego.

Mama każe mi włożyć spódnicę w kwiaty, biały sweterek. Spogląda z poważną miną na moje chude łydki, wystające kolana. Chciałaby chyba jakoś je zakryć, ale wie, że nie mam dłuższej spódnicy.

Wchodząc do restauracji mama łapie mnie za rękę, ciągnie do stolika pod oknem.

-To właśnie moja córka. Opowiadałam ci o niej.

Szeroko uśmiechnięty mężczyzna wskazuje mi miejsce. Przestaję być dla niego postacią widywaną w oknie, kiedy w nocy odprowadza mamę. Opowiada mi o swoich fotografiach, o egzotycznych krajach, w których był. Uśmiecha się, gdy mówię o K., ale natychmiast przenosi wzrok na mamę, odnotowuje każdy jej najmniejszy gest.

-Masz rację, we wszystkim masz rację, kochanie... –mówi, kiedy mama opowiada o jakimś zdarzeniu w pracy.

Wędruję palcem po brzegu szklanego pucharka.

-Ty też masz wiele racji, nie musisz się o to martwić.

-Zawsze można na tobie polegać. Cenię to w tobie.

Układam w pucharku czekoladowe groszki. Kolorystycznie, w pary, potem topię je w lodach. Przez okno widzę, że zaczyna padać deszcz, przechodnie uciekają pod daszek przystanku autobusowego. Jasnowłosa kelnerka stawia przede mną szklankę z sokiem.

-Smakują ci lody, mała?

-Tak, dziękuję.

Lody, zlane alkoholem, lepkie i mdłe, oblepiają srebrną łyżeczkę. 

Walizki w przedpokoju, tak równo ustawione pod ścianą. Czarne buty, za duże na mnie i na mamę, w szafce obok moich sandałów. Obcy, groźny obraz z czarnym ptakiem w salonie na ścianie. Na umywalce nieznane buteleczki, w kuchni trzecie krzesło. Płaszcz, dwa dodatkowe lusterka, pudło z książkami, trzeci komplet kluczy. I jeszcze album ze zdjęciami, gruby, zielony, oprawiony w skórę. Zastawa stołowa w róże, ręcznik z tygrysem, czarna teczka biurowa. I te kroki, pewne, mocne, głośne.

A kiedy siedzę w nocy na parapecie, nie słyszę śmiechów z ulicy, ale z kuchni, tuż za ścianą.

-Przemoczyłaś buty.

-Nie, wcale nie!

-Przecież widzę. Nigdzie dziś nie wyjdziesz, masz się położyć i wziąć aspirynę.

-Ale ja wcale...

Poi mnie herbatą z malinami, zapędza do łóżka i każe połknąć tabletkę aspiryny. Kiedy wraca mama, moje buty już suszą się na kaloryferze, a ja leżę w łóżku.

Jego fotografie, w kolorowych ramkach, szczelnie oklejają całe mieszkanie, dają ciepło, wcześniej mi nieznane.

-Śpi, przemokła, nie pójdzie jutro do szkoły –słyszę jego głos zza drzwi.

Gdzieś znika błękitna sukienka mamy, pojawiają nowe, wzorzyste, ładniejsze.

Chłopiec uśmiecha się lekko, mruży jasne oczy. Stoi za siatką, która odgradza od miasta szkolne boisko. Robi krok w prawo, krok w lewo. Widzi mnie, coś mówi, ale nie słyszę, stoję za daleko. Przejeżdża palcem po drucianych oczkach siatki, wygrywa na nich jakąś melodyjkę. Odwracam głowę, kątem oka widzę siedzącą pod ścianą K. Rozmawia z kimś, nie patrzy na mnie. Biegnę, wyciągam dłoń w stronę Chłopca. On ją otwiera i przesuwa po siatce. Melodia jest spokojna, słodka, tak cicha, że istnieje bardziej we mnie, niż na zewnątrz. Dzwonek, Chłopiec gwałtownie się odsuwa i odchodzi, szybkim krokiem, nie spoglądając za siebie.

K. zamyka za sobą drzwi, zbiegam po schodach. Po ulicy spaceruje kot, biały, z brązową łatą. Pręży grzbiet, ociera o moje łydki, mruczy. Idziemy razem w świtle latarni, oddalając się od K. i jej domu.

-Co tu robisz?

Kot ucieka, spłoszony przez Chłopca biegnie w stronę parku.

-Wracam do domu. –mówię głośno i wyraźnie, przyspieszam kroku.

-Chodź ze mną, wrócisz trochę później.

-Nie mogę.

Już ma moją dłoń. Odsuwa rękaw pomarańczowego swetra, którym ją sobie otuliłam. Patrzy na mnie, jest pewien, że mu ulegnę.

-Pójdziesz ze mną. –mówi i ciągnie mnie do przejścia dla pieszych.

-Nie.

Nie chcę oglądać jego smutku, nie chcę widzieć, jak nagle zalewa jasne tęczówki, jak spływa po twarzy. Nie chcę czuć, jak uwalnia moją dłoń z uścisku, jak odsuwa się na krok. I jak odchodzi, bez słowa.

Nie chcę też wiedzieć, że ranię nie jedną osobę, ale dwie.

Kiedy byłam mała, graliśmy w pewną grę. K. jej nie lubiła, zawsze uciekała, gdy ja chowałam się za studnią, a Chłopiec podstępnie wabił Martę, albo jakieś inne dziecko w kąt podwórza i wypytywał o mnie. Nigdy nie mogłam zrozumieć, dlaczego K. nie lubi Chłopca. Czy widzi w nim coś złego? Przecież nie może zobaczyć w nim nic, czego nie widziałaby we mnie.

Plotłam sobie warkocze. Delikatnie rozdzielałam włosy na trzy pasma, dbając, by były równe. Podkręciłam na palcu końcówki, zawiązałam na nich czerwone wstążki.

K. nakryła się kołdrą i głośno płakała. Promienie słońca igrały wesoło na białej pościeli.

Odsunęłam kołdrę z jej twarzy, odgarnęłam włosy.

-Wynoś się! Idź do niego!

-Do kogo? –spytałam cicho. K. drgnęła, wśród szlochów usłyszałam imię, krótkie, zaledwie kilka prostych dźwięków. K. często nazywa Chłopca po imieniu.

-Nie pójdę do niego.

-Pójdziesz... pójdziesz, tylko tego chcesz... –usłyszałam zachrypnięty głos, przechodzący nagle w jęk.

-Co mam zrobić?

-Zostań ze mną.Tak bardzo cię potrzebuję. Najbardziej. –powiedziała po długiej chwili milczenia.

Zakręciło mi się w głowie, rozchwiało. Z trudem doszłam do łóżka, osunęłam się na białe poduszki i zamknęłam oczy. K. odwróciła się de mnie plecami, udawała, że zasnęła. Leżałyśmy bez ruchu kilka godzin, słoneczne promienie dawno już pospadały z łóżka na podłogę.

Zostać z nią, tylko z nią. Nikogo innego nie potrzebować, nie wołać, nie prosić. Zapomnieć o uśmiechach, nie myśleć o nikim, o niczym innym. Zanurzyć się w jej chceniu, w marzeniu, w myślach, w niej. Kiedy upadnie podać rękę, podnieść i osłonić od wiatru.

Wsunąć do kieszeni dwa brązowe kasztany, oczyścić z piasku kilka innych i schować do torby. Kupić ulgowy bilet na jedno ze środkowych miejsc w czwartym rzędzie, skulić się na nim w czasie antraktu i oddychać. Spojrzeć do góry, zobaczyć ciemną połać teatralnego sufitu, kilka okrągłych lamp. Zakryć ciągle zbyt chude łydki, zdmuchnąć opadającą na oczy grzywkę.

Oddychać. Oddychać póki jej nie ma.

Zasłaniam ręką wydarty z zeszytu skrawek kartki. Napisałam na nim pięć słów: park, ławka, fontanna, siódma, przyjdź. Dopisuję szóste: proszę. Zaraz po dzwonku zbiegam po schodach, otwieram ciężkie drzwi wyjściowe, wychodzę przed szkołę pierwsza, wyprzedzając K. i resztę klasy. Daję małej dziewczynce zwiniętą kartkę, po chwili widzę, jak biegnie w stronę koleżanek, macha do mnie. Zaniesie bratu. K. zwraca mi pożyczony rano ołówek.

Oglądają telewizję, przytuleni, okryci brązowym kocem. Mama popija kawę z błękitnego kubka, jedzą ciastka. Zakładam płaszcz, każą mi owinąć szyję szalikiem. Podchodzę do nich, całuję w policzki i wychodzę z mieszkania.

Chłopiec spaceruje parkową alejką, robi kilka kroków w prawo, potem kilka w lewo, przysiada na parę sekund i zaczyna wędrówkę od nowa. Nie zauważa mnie, idę na przełaj przez trawnik, płosząc przy tym kilka gołębi.

-Jestem. –szepczę mu do ucha. 

-Jesteś... nie rozumiem, przecież nie chciałaś, nie mógłaś się ze mną spotkać...

Siadam na krańcu ławki, kulę się. Mówię bardzo cicho, tak cicho, żebym sama prawie się nie słyszała, że nie potrafię wybrać, że potrzebuję go, ale też K., że nie mogę tak po prostu go zostawić.

-Czemu ona wymaga od ciebie takiego wyboru? –pyta Chłopiec, obejmując mnie ramieniem.

Nie odpowiadam.

Nagle słyszę, że mówi o śniegu. Że niedługo już spadnie, wszystko przykryje, będzie miękki i biały. Będzie osiadał na moich włosach, na ustach. Zobaczymy go, kiedy wcześnie rano podejdziemy do okna. Na szybach mróz wymaluje kwiaty, chodniki będą śliskie, więc on będzie trzymał mnie za rękę, żebym się nie przewróciła.

Kiedyś wsiądziemy do pociągu.

Czyjaś wielka, przezroczysta dłoń poprowadziła dookoła mnie grubą linię. Wpisała mnie w okrąg, nakreślony czerwoną, tłustą szminką. Potem ta sama dłoń nakręciła mnie, nakazała wyprostować się i tańczyć, do melodii z pozytywki.

Ile razy jeszcze będę musiała się obrócić, ile razy uśmiechnąć? Stoję w sztywnej,

bladoniebieskiej spódniczce, moje oczy zachodzą mgłą.

Chciałabym teraz złapać za łapkę jedną z moich dawnych lalek, z oczami jak dwa węgielki, właśnie teraz, kiedy jestem jedną z nich.

Dzień Dobry


Mam zapytanie ? czy by się nie dało jakoś załatwić
 zdjęcia z autografem szanownej pani Magdaleny Umer
jeżeli tak to potem podam swój adres .
Z wyrazami szaczunku Zbigniew Kulasek z Pszczyny .

dla Malgosi Bo-Bo Derek po latach...

Ach...To był rok 2002 ...Charlize Theron   dostała nominację do Złotej Maliny.../najgorsza aktorka/ za film Słodki Listopad (dodam iż jest to mój NAJ NAJ film) Ahoj Złote Maliny.
Z gorącymi pozdrowieniami,
a.

 

Kasiu W!

Relacja z Parku Staryszewskiego

4a. i fauna

Jeszcze tylko ostatnie muśnięcie szminki (ach, te włosy prosto od fryzjera...)

 poszukać Bardzo Ważnej Rzeczy, która wcale się nie zgubiła,

Witam serdecznie!

Chciałem pogratulować ciepła, jakie panuje na Pani stronie internetowej.

I brzoza (ta osobista) taka piekna...

A zdjęcie Agnieszki O. takie rozmarzone...

Ubawiłem się przednio przy telegramie do Maryli R! Bomba 

A osobiście, to chciałem, bo nigdy możliwości nie miałem, podziękować za teksty dla boskiej Mańki.

Gorące pozdrowienia znad morza ślę!

Jarek vel Yarek -Fan Club Maryli R!