Pajęczy okruch dla MU

Pani Magdo,

Pan Jot już pewnie wsiadł do pociągu Warszawa -Wrocław ( tym razem pojechał tylko na jeden dzień na szczęście), Zosia popiskuje wśród zabawek, ja układam zdjęcia w albumie i tak mi jakoś dobrze, że piszę.Pewnie jutro znowu się poawanturuję ,że Pan Jot częściej w Warszawie niż w domu. Ale to nie zmienia tego DOBRZE.

Pozdrawiam serdecznie.Agnieszka

 

Agnieszko!

Za zdanie :"TAK MI JAKOŚ DOBRZE ŻE PISZĘ"-otrzymujesz złoty medal!!!A Zosia cudowna!Pan Jot wróci lada chwila...MU

 

witam

W nawiazaniu do poprzedniego listu, to ja za bardzo nie mam wyjscia. Mam przyjaciół, ktorzy wspieraja mnie, zebym mogla wspierac jego:)

serdecznosci

Ala z Tych

 

Alu z Tych!

 

Bez przyjaciół nie ma życia.Trzymaj sie i jegoMU

pozdrowienia z Sopotu

 

witam Pani Magdo z zapłakanego dziś Sopotu.

Pogoda ponura, ze znajomymi słuchamy sobie właśnie piosenek Seweryna Krajewskiego i tęsknimy za latem.

 

Andre przebywa w Wiedniu z Basią , która wraca 7 listopada i wtedy dalej będziemy "walczyć " o nasz festiwal kultury żydowskiej Póki co, sukcesem jest, że Polsat zgodził się byc patronem medialnym, a już załamywałam ręce, że nie będzie żadnej stacji telewizyjnej.

 

Proszę trzymać kciuki, żeby Andre dał się wreszcie przekonać , że podczas naszych Międzynarodowych Spotkań z Kulturą Żydowską w przyszłym roku , musi być jakieś przedstawienie, najchętniej komediowe - Żydzi słyną ze swego poczucia humoru.

 

Przeprowadzałam ostatnio wywiad z Grupą Rafała Kmity i oni by się zgodzili na występ, ale nasz sopocki mistrz musi się wypowiedzieć i aż strach, co powie.

 

Przesyłam w załączniku berberysy, które w tym roku w moim ogrodzie robią co mogą, żeby rozweselić jesień.

 

serdecznie pozdrawiam

Ania z Sopotu

(żeby nie pomieszać, bo Ań jest dużo - ta z Forum Żydów Polskich :-)

 

 

Aniu z FŻP!

 

1.Rzeczywiście  Ań sporo.

2.Walczcie , bo jest o co.

3.Z berberysami lżej.Pozdrawiam MU

Mu kochana !!!!

 

Kacperek ma już miesiąc, to kawał mężczyzny a ja mam dwóch mąż i on moje dwa szczęścia .Kupiłam płytę Doroty Miśkiewicz polecam kołyszemy się razem .Dobrze mi bardzo szczęśliwie po mimo różnych kłopotów .jesień śliczna bardzo spacery promienne i ciepłe .

 

Pozdrawiamy ciepło Iwona Wojnarowicz i Kacperek

 

 

Szanowna Pani.

 

Bardzo dziękuję za przekazanie mojego telefonu komórkowego Pani Paulinie. Mam nadzieję, że uda mi się zorganizować jej występ na Galii Siemensa w marcu 2006.

 

Może to głupie co teraz napisze, ale bardzo doceniam to, że stara się Pani przedłużyć mit Agnieszki Osieckiej w Polsce...

 

 

 

:)ale mimo wszystko dziekuje za rade:)
 nie wiem co jeszcze moge napisac... moze wybiore sie kiedys na jakis Pani
 wystep jesli bedzie gdzies w poblizu, 10 bodajze w Warszawie Pani
 wystepuje, ale 10 jade do domu:)chcialabym kiedys posluchac Pani,
 powiedzmy ze jest na to jeszcze duzo czasu:)
 pozdrawiam serdecznie
 i caluje
 i nawet usciskam jesli nie dosc czulosci:)))

 Marta

Marto !

1.Wystawa poświęcona Starszym panom w Muzeum Teatralnym zostala przełozona z
10-go na 14 listopada,a ja wtedy nie mam czasu...
2.Powiedzmy że jest na to jeszcze duzo czasu.Ładnie to brzmi.
3.Ja także ściskam bardzo serdecznie i pozdrów Bialobrzegi!MU

 

Droga Pani Magdo !
     Chciałabym podzielić się z Panią moimi wrażeniami po przeczytaniu
 książki. Nie jest to książka nowa, ale ja dopiero teraz wzięłam się za
 nią, choć to dziwne , bo pozostałe książki Tej autorki czytam na bieżąco.
 I choć wszystkie odbiły się w moim sercu , to ta czekała na mnie właśnie
 teraz. Czytałam, delektowałam się i tak bardzo chciałam, aby było
 szczęśliwe zakończenie. Dawno tak nie identyfikowałam się z żadną
 powieściową bohaterką.Nie , nie, w rzeczywistości jestem szczęśliwą żoną
 kochanego mężczyżny, ale to co przydarzyło się Julii, to było takie
 piękne!  Jeżeli jakś pięćdziesięciolatka nie przeczytała jeszcze tej
 książki, to  nich to zrobi natychmiast. Piszę oczywiście o "Rosyjskim
 kochanku" Marii  Nurowskiej.
                Bardzo serdecznie Panią pozdrawiam
                                          Zosia z Wrześni

Szczęsliwa żono kochanego mężczyzny!

Dostaniesz za ten list biurko, przy ktorym piszeMaria Nurowska(jeżeli je
znajdę).I pozdrawiam MU
 

Biurka nie znalazlam,ale mam ulubioną (chociaz nieostrą) Madonnę Marii Nurowskiej-zawsze to cos.

o, nawet biurko znalazlam...

 

 

smutny wierszyk

 

Proszę wybaczyć , że wiersz pełen smutku

i gorzkie słowo po słowie.

Właśnie zgłębiłem co było w ”Dudku”

i kim byli Starsi Panowie.

 

Taka mnie oto myśl teraz męczy ,

powiem ją z dozą przykrości :

szkoda że Im już dzisiaj nie dźwięczy

... trąbeczka popularności.

 

Jak tu spokojnie dziś robić swoje ,

gdy wokół fury , skóry , chałtury...

A coraz mniejsze mózgowe zwoje

i szwankujące szare komóry.

 

Brak życiowego teraz suflera ,

a przydałby się , bo do cholery -

tu z oburzenia aż dech zapiera ,

wszędzie tok szoły i big bradery.

 

Po co dziś sztukę propagować ?

Przecież i sitkom śmieszy.

Po co ludzi denerwować ,

niech się naród cieszy.

 

Ciągle też mną targają nerwy ,

że raczej nikt się teraz nie stara ,

miast mówić po polsku - bez przerwy

słychać ”w porzo” i ”nara”.

 

Taka to oto myśl mi kiełkuje :

W co dziś się bawić ? W cokolwiek możemy.

Niby jest wszystko , a czegoś brakuje.

Bawić się z klasą już nie umiemy...

 

Kto teraz sobie z nas przypomina ?

Wszak dzisiaj to tematy dziwne :

jak prostowała się leszczyna ..

i burzę włosów dziewczyny żniwnej...

 

Z nadzieją wtrącę trzy grosze swoje

pamięcią garnąc piosenki owe ,

że nie dla wszystkich to nocne przeboje

- choć dla niektórych – całodobowe.

 

A jednak może to ja się mylę ,

może nie wszystko stracone .

Jeszcze nadejdą jaśniejsze chwile

i znów zagramy w zielone.

 

Lecz czemu teraz Ty mi to robisz ?

Choć darzę Cię atencją...

Dlaczego powoli odchodzisz ?

Zanikasz ...  Inteligencjo.

 

Co robić , gdy Jej brak przeszkadza ?

Walić bezsilnie głową w murek ?

Czy jak Poeta nam doradza -

                                                     iść do kuchenki zrobić żurek...                                   JJ  02.2005

 

 

Jarku Jankowski z coraz piekniejszeego Torunia!

 

1. Widzę że znasz twórczość Wojtka na pamięć.To wspaniale!

2.Spróbuje Go od ciebie pozdrowić.

3.Swietnie że przełamałeś wrodzona nieśmiałość.Pozdrawiam serdecznie MU

 

 

T a k   b l i s k o   o d   s e r c a   d o   p a p i e r u

Agnieszka Osiecka (1936-1997)

„Nie jest przyjemnie - albo raczej: nie jest szczęśliwie - żyć bar­dzo długo. Była taka pisarka polsko-żydowsko-niemiecko-amerykańska - Masza Kaleko. Miała osobliwą obsesję: bała się, że bę­dzie żyć bardzo, bardzo długo i że przeżyje wszystkich swoich bliskich. I tak się stało!" - opowiadała Agnieszka Osiecka. Uniknęła losu Maszy, ale czy sześćdziesiąt lat to rzeczywiście po­ra, by rzec: dość? „Niestety, należę do pokolenia, które zaczęło wymierać młodo - pisała. - I ci wszyscy ludzie, którzy dzisiaj są legendami czy legendkami - ludzie tacy jak Marek Hłasko, Zby­szek Cybulski, Bobek Kobiela - oni wszyscy byli kiedyś kolegami czy przyjaciółmi moimi z krwi i kości, i czasem czuję się bez nich bardzo samotna".

No dobrze, ale „nieśmiertelni" tej generacji odchodzili zdecydo­wanie przedwcześnie, często w tragicznych okolicznościach. Tylko, że oni „pięknymi dwudziestoletnimi" pozostać mieli na zawsze, choć wystarczy rzucić okiem na ostatnie zdjęcia Cybulskiego czy Hłaski, by się przerazić.

Osiecka najgłośniejszą swą książkę zatytułowała przekornie „Szpetni czterdziestoletni". A przecież nie zdążyła nawet się ze­starzeć, siwizna dodawała tylko uroku, dlaczego jednak jej wieczna młodość była tak piekielnie smutna? Szperanie w archiwach rodzinnych autorki „Białej bluzki" na wiele się nie zda, choć ona sama w ostatnich latach czyniła to z wyraźną wolą znalezienia odpowiedzi na kilka podstawowych nurtujących ją pytań. Do końca nie dowiedziała się jednak, dla­czego odchodzili od niej ci, których kochała najbardziej, na któ­rych najbardziej jej zależało. Dlaczego nie potrafiła zatrzymać ich przy sobie? Czy rekompensatą mieli być ci wszyscy akolici, wiecznie ją otaczający? Nie mieli żadnego wpływu na to, że prze­nosić musiała swój ból na papier.

Bluzka Zofii Hertz

Stosunkowo najwięcej dałoby się powiedzieć o ojcu Agnieszki, Wiktorze Osieckim, kierowniku muzycznym Teatru Buffo, wielo­letnim współpracowniku Syreny, kompozytorze, przedwojennym pianiście we Lwowie. Niewykluczone jednak, że z całej rodziny największy wpływ wywarła na nią Barbara Sikorska, jej ciotka. Krystyna Sienkiewicz o „korzeniach" Osieckiej powiedziała zna­mienne słowa: „Agnieszka wyrosła ze swojej rodziny, a jeśli się wystaje o głowę ponad rodzinę, to już się oczy ani rozumy nie spotkają. Ona jest jakby przez kogo innego urodzona, nie przez tę rodzinę, tylko przez znajomych. Stworzyła w poezji dom tak piękny i doskonały, że nie umie tego zrobić w życiu". Skonfrontujemy te zdania ze wspomnieniem autorki „Rozmów w tańcu", która o swoich związkach z paryską „Kulturą" tak mówi­ła: „Ważna była dla mnie przyjaźń z Zygmuntem Hertzem i Zofią Hertzową. Ja miałam zimnych rodziców i państwo Hertzowie byli dla mnie jak mama i tata, chociaż to może dziwne, bo nie byli dużo starsi ode mnie. Pamiętam, że ojciec chciał mnie wszystkiego na­uczyć, języków, a to tego, a to tamtego, mama była bardzo prak­tyczna, ale nie było ciepła u nas w domu. A państwo Hertzowie brali mnie do kogoś na przyjęcia. Zosia dała mi swoją zieloną bluz­kę, a potem krytykowała, że źle ją wyprasowałam. Właściwie byli dla mnie rodziną. Później zaczęliśmy pisać do siebie listy, z panem Jerzym i państwem Hertzami. Oni pisali listy rodzinne, pan Jerzy bardziej polityczne. Ktoś tam na te listy wpadł i byłam przesłuchi­wana, po czym przez pięć lat nie miałam paszportu". Do rodziców miała też Agnieszka i inne pretensje: „Moi rodzice byli bardzo kochani, ale wpadli na taki pomysł, jak wiele osób wtedy, że dziecko nie powinno za dużo wiedzieć, bo będzie się narażało. Nie mówili mi więc takich na przykład rzeczy, że Zwią­zek Radziecki zaatakował Polskę. W Maisons-Laffitte pierwszy raz zetknęłam się z ludźmi, którzy powiedzieli mi, że wojna była również po tamtej stronie. Kiedy państwo Hertzowie opowiadali mi o czasie spędzonym na zesłaniu, o tym, jak piłowali drzewo, nie wiedziałam, o czym mówią. Byłam chyba najgłupszą dziew­czyną na świecie".

 

Maszynopis Marka Hłaski

Załóżmy, że dalekie to od prawdy nie było, ale jak tę totalną, po­dobno, niewiedzę pogodzić z działalnością STS-owską? Po latach Osiecka przedstawiała swoich teatralnych przyjaciół z Witoldem Dąbrowskim na czele jako tych, którzy chcieli przyprawić socja­lizmowi ludzką twarz. Tak, jednak temu skazanemu na niepo­wodzenie pragnieniu towarzyszyło także domaganie się, by ko­muniści mieli więcej czerwonych ciałek we krwi. To nie żart: Studencki Teatr Satyry, podobnie jak rozwiązane przez Gomułkę „Po prostu", nie był przeciw komunizmowi; przeciwnie, ci młodzi odczuwali tego komunizmu niedosyt. Do Paryża, gdzie wyedukowała się politycznie, trafiła Osiecka w 1957 roku. „Wyjechałam z kolegami z STS-u na winobranie, żeby zarobić parę groszy. Marek Hłasko poprosił mnie, żebym wzięła »Cmentarze« dla »Kultury«. Gdzieś po miesiącu pracy pojechałam do Maisons-Laffitte autostopem i przywiozłam ten maszynopis. W ogóle nie wiedziałam, kim jest pan Jerzy, kim są Hertzowie, po prostu Marek poprosił o przewiezienie książki i ja to zrobiłam".

Agnieszka Osiecka publikowała w „Kulturze" tylko raz: „Strasz­nie dawno wydrukowałam tam ogromny artykuł o Festiwalu Młodzieży w ZSRR, bardzo krytyczny i komiczny. W moim przy­padku pseudonim nie miał sensu, bo mam tak intensywne poczu­cie formy, że nawet najgłupszy ubek wie, że tekst jest mój". W STS-ie, z którego twórcami i wykonawcami była Agnieszka związana bardzo mocno, nie pisała rymowanych agitek. Teatr był jej potrzebny wyłącznie do pisania piosenek, co zapowiadał już debiutancki (w wieku 19 lat) „List z wakacji", którego inter­pretacji podjęła się w STS-ie Danuta Kowalewska. W później­szych tekstach, a były wśród nich tak wielkie przeboje, jak „Mówiłam żartem" czy hymn pokoleniowy „Okularnicy", jeśli dostrzegało się politykę, to w mikroskopijnym wydaniu, takim na miarę przeciętnego młodego obywatela Polski ery towarzysza Gomułki.

Niemcy Magdaleny Zawadzkiej

Agnieszka Osiecka bardzo wcześnie stała się w pełni profesjona­listką. Napisać mogła tekst na dowolny temat i dla każdego, co nie znaczy, że tak robiła. Wiele gwiazd estrady marzyło o tym, by napisała coś dla nich i... na marzeniach musiało poprzestać. Ale wizerunek Agnieszki Osieckiej jako autorki tekstów piosenek wcale nie jest jednowymiarowy, a do rzeczy będzie tu przypo­mnieć, że napisała tych piosenek ponad dwa tysiące (!). Z jednej strony mamy w jej dorobku niezapomnianą „Polską madonnę", z drugiej ponad dziesięć lat starszy, nieco bełkotliwy „Urodzaj­ny rok" („i zdrówko daj maszynom"), cynicznie wykorzystywany przez radiowców w charakterze symbolu gierkowskich sukce­sów. Naturalnie Agnieszka Osiecka była osobą bez złudzeń co do trwałości owych sukcesów, ale takich tekstów, jak „Nie ma mięska oraz serka / i zabrakło wujka Gierka" w radiu się nie słysza­ło. Od tego był kabaret, w tym wypadku Pod Egidą.

A skoro o kabarecie mowa, to przecież był i Bim-Bom, i Piwnica pod Baranami, i Dudek. Bodaj w trzecim programie Dudka Magdalena Zawadzka wyśpiewała wierszowany komentarz do wyników wyborów w RFN, w których jakiś niewielki procent wy­borców opowiedział się za NPD, partią o charakterze neofaszy­stowskim. Utwór zatytułowany był „Pachnie ziemia", a tekst miał następujący:

„Dziś wygraliśmy wybory" - mówi papa; w prawo patrz. „Dziś wygraliśmy wybory" - mówi papa; mama w płacz. Pachną kwiaty, wieczór świeci, szkoda czasu dziś na łzy. Na podwórku wrzeszczą dzieci: „Stary niedźwiedź mocno śpi". Wesoły wieczór, wesoły wieczór, jakby w dzień zaręczyn. A dookoła, a dookoła sami dobrzy Niemcy.

Magda Zawadzka deklarowała przy okazji, że „lubi mieszkać w Bonn", a rzecz cała wymierzona była, naturalnie, w Hupków i Czajów. Przypominam tę na pewno nie najważniejszą w dorob­ku Agnieszki Osieckiej piosenkę z dwóch powodów. Po pierwsze: dowodzi ona, że napisać mogła, istotnie, wszystko, a po drugie: warto wiedzieć, że Bob Fosse, kręcąc swój „Kabaret" z genialną sceną śpiewającego o motylkach efeba w mundurze Hitlerjugend, wcale nie był pierwszy. Trzeba było widzieć w 1966 roku Magdę Zawadzką!

Ptaki Łucji Prus

Zaryzykowałbym twierdzenie, że bardzo wczesny debiut Osieckiej, który wywołał zbiorowy atak środowiskowej zawiści, stał się jej nieszczęściem. Niemal z dnia na dzień rzucona została na szerokie wody, nie tylko artystyczne, a ona, podkreślmy, chciała tylko pisać piosenki. Tymczasem kazano jej wręczać kwiaty wra­cającym z emigracji wielkim rodakom, angażować się w polity­kę, o której pojęcie miała względne, wypowiadać się na absolut­nie każdy temat: od mody po ekologię.

Ta ostatnia była jej jeszcze najbliższa, a to z powodu Krzyży na Mazurach, gdzie przez wiele lat spędzała lato. Nagromadzenie przyrodniczych, szczególnie ptasich motywów w jej twórczości jest wyjątkowe. To „chudym ptakom" brakowało głosu, a na rę­ku „lśniła srogo obrączka, jaką noszą ptaki". Kiedy spytałem Łucję Prus o „marcową" wymowę jednego z naj­piękniejszych utworów Agnieszki Osieckiej, „W żółtych płomie­niach liści", znana piosenkarka zrobiła wielce zdziwioną minę. Zapamiętała, że kolegom muzykom z zespołu Skaldowie tekst odnotowujący „wśród ptaków wielkie poruszenie" kojarzył się raczej z erotyką niż z polityką. Stało się jednak, jak stać się mia­ło i ta piękna ballada ze względu na obecność wersu o „palących wstydem skroniach" uznana została za intelektualną refleksję po Marcu '68.

Na dobre tematyka żydowska pojawiła się w twórczości Agniesz­ki Osieckiej znacznie później. Napisała świetne teksty do ada­ptacji „Sztukmistrza z Lublina" z muzyką Zygmunta Konieczne­go, jak „Oczy tej małej", trochę nazbyt dosłowne „Miasteczko Bełz po wojnie" („Twe oczy są czarne, a szkoda, że nie są niebie­skie - wolałabym") czy „Ucisz serca". Songi te śpiewała Magda Umer, a należałoby przypomnieć i o wykonywanym przez Annę Szałapak „Psalmie" („Grajmy Panu..."), awansowanym do rangi jednego z hymnów Piwnicy pod Baranami.

Orzeczenie Krzysztofa Komedy

Namaszczona na poetkę narodową (w samoobronie ironizowała, nazywając się poetessą), wielekroć zastanawiała się nad opusz­czeniem Polski. Miewała po temu okazje, ale - wspominała - za­wsze znajdywał się ktoś taki jak Krzysztof Komeda, który orzekł: Tobie nie wolno emigrować, bo jesteś częścią polskiego kraj­obrazu.

Nikt nie lubi być zobowiązywany do czegoś ponad własną, osobi­stą miarę. Wydaje się, że dyskomfort Agnieszki Osieckiej był z te­go powodu szczególnie dotkliwy. Chociaż sprawa ewentualnego wyjazdu z kraju miała jeszcze drugie dno. Tak opowiadała autor­ka „Apetytu na czereśnie" o Zygmuncie Hertzu: „Zygmunt był trochę plotkarzem, lubił opiekować się przybyszami, wypytywał o życie rodzinne, dziewczynom kupował zawsze rajstopy i banany. Pierwszego w życiu banana zjadłam dzięki niemu. Był taki podział ról, że pan Jerzy rozmawiał o wielkich, ważnych sprawach świata: Chinach, przyszłości ZSRR, Jugosławii, a Zygmunt pytał: »Czy masz gdzie przenocować, co jeść, w co się ubrać?«, był ciepły, za­bawny, wesoły. Czasem pan Jerzy mu tego zazdrościł. Ale pamię­tam, że kiedyś, dużo później, siedziałam u nich w kuchni i wszedł pan Jerzy z panią Zofią, mówiąc: »Wiesz, tak się zastanawiamy, czy ty masz wrócić do Polski«, a ja istotnie wiele razy się nad tym zastanawiałam. I wtedy Hertz powiedział, że słyszał dowcip o tym, że »Agnieszka nie wraca do Polski, tylko do ZAiKS-u«". Zazdroszczono Agnieszce Osieckiej ZAiKS-owego konta, na któ­rego stan wpływały wykonania jej piosenek przez Marylę Rodowicz i Skaldów, Czerwone Gitary i Irenę Santor, Teresę Tutinas i Danutę Rinn, Łucję Prus i Alibabki, Urszulę Sipińską i Majkę Jeżowską, Andrzeja Dąbrowskiego i Jaremę Stępowskiego. Dwa tysiące piosenek tworzy jeden z najobszerniejszych rozdziałów w historii polskiej piosenki.

 

Bolero Edyty Geppert

Świat autorki „Niech no tylko zakwitną jabłonie" rozciągał się między Paryżem, Moskwą, Nowym Jorkiem i Warszawą. A właś­ciwie Saską Kępą, wiosną, pachnącą - jak w „Małgośce" - „sza­lonym, zielonym bzem".

„Warszawa jest dla mnie jak taka stara, brzydka żona - pisała Agnieszka Osiecka. - Nie kocham jej, nie lubię, nie podoba mi się i nigdy nie podobała, ale przecież zawsze do niej wracam. Wracam, choć mam po świecie rozsiane różne kochanki, z który­mi właściwie mogłabym się ożenić. Ale się nie żenię". Bo czy potrzebny był jej związek z na przykład Puerto Rico, gdzie też trafiła w swych peregrynacjach. Ale miała swoje miejsca na mapie: Kazimierz, Tykocin, Hel, wspomniane już Krzyże, także Miami. Z tym że sama okolica, sama przyroda to było dla niej o wiele za mało. Ważne dla Agnieszki Osieckiej miejsca tworzyli przede wszystkim ludzie, w późniejszych latach wspo­mnienia o nich. „Sopockie bolero", śpiewane przez Edytę Geppert, opiewało na przykład stolik w sopockim Grand Hotelu:

Adieu, zatoko snów. Goodbye, Riviero marzeń. Za rok zobaczę znów mój stolik w cocktail barze. Na szklanki pustym dnie obejrzę stary film, O ludziach, co we mgle, o czasie, który był.

Była Agnieszka Osiecka poetką drogi, podróży, wędrowania. W wę­drówce tej, prowadzonej - jak w balladzie Skaldów - „zajęczym tro­pem", zahaczała o Konin, Mielno i Żnin, że o Pcimiu tylko wspomnę. Po swojej pierwszej podróży do Ameryki też pisała nie o Nowym Jorku, w którym za mało było dla niej przeszłości, lecz o Cheetaway i Syracuse. Postrzegano ją jako poetkę prowincji, tych wszystkich Mińsków, Zakroczymów i Piszów. Naprawdę była poetką wielkiej metropolii, znacznie lepiej czuła się w salonie niż w barze i na pew­no wolała pić szampana w SPATiF-ie niż wódkę z musztardówki na dworcu. Czy jednak można było pozostać damą w PRL-u? I właści­wie, co to znaczyło i co wciąż znaczy - „damą być"? Niemal przez całe życie szukała dla siebie innego miejsca niż Warszawa:

Kto powróży, kto powróży,

Kto powie, gdzie mój będzie dom.

Ja z podróży, jaz podróży,

Walizki moje, pełne snów, dziś puste są.

Dopiero w ostatnich latach ostatecznie pogodziła się z Polską, Warszawą, Saską Kępą. Dawała nawet wyraz zdziwieniu, że tak rzucało ją zawsze po świecie. Tych zdziwień było więcej, często, opowiadając o sobie, zdawała się pytać: To naprawdę ja?

Zachwyt Maryli Rodowicz

Była Agnieszka Osiecka autorką widowisk scenicznych, słucho­wisk, książek - nie tylko wspomnieniowych. Ale o roli, jaką odegrała w świadomości zbiorowej Polaków, zadecydować miały piosenki. Nie sposób wymienić tu choćby małej ich części, ale warto może przypomnieć, bo chyba nie wszyscy pamiętają, że pierwszy wielki przebój Tadeusza Woźniaka, „Hej, Hanno", był jej autorstwa, że wywołujący z racji niecodziennych rymów mie­szane uczucia „Rafael" Urszuli Sipińskiej także, podobnie jak przynależny całkiem innej epoce „Mój pierwszy bal", śpiewany przez Kalinę Jędrusik i Irenę Santor.

Piosenki Agnieszki Osieckiej zatoczyły wielkie koło: od senty­mentalnego „Mojego pierwszego balu" do wstrząsającego „Niech żyje bal".

Pojechałam do Seweryna Krajewskiego - przypomina okoliczno­ści powstania tego ostatniego utworu Maryla Rodowicz. - Kiedy usłyszałam pięknego walca, wiedziałam: to jest to. Ciężka, pełna ciemnego dramatyzmu muzyka. Byłam zachwycona, ale miałam kłopot: Agnieszka Osiecka napisała już do tego tekst dla Połomskiego, zaczynający się od słów: „Jurek-ogórek, kiełbasa i sznu­rek". Bez sensu. Taka muzyka! Wreszcie stanęło na tym, że Se­weryn napisze dla Jurka P. coś innego, a Agnieszka wymyśli dla mnie nowy tekst. Tak też się stało. Powstała piękna piosenka „Niech żyje bal".

No tak, znów mamy tak charakterystyczną dla Osieckiej dycho­tomię. Z jednej strony ten „Jurek-ogórek" (To nie dowcip, Agnieszka Osiecka innym razem napisała do muzyki Andrzeja Zielińskiego: „Agata, Agata, na głowie - sałata"), a z drugiej „Sucha Kostucha - Miss Wykidajło", która „wyłączy nam prąd w środku dnia".

Ale żeby przy całym dramatyzmie „Niech żyje bal" znalazło się miejsce na odrobinę ciepłego uśmiechu Agnieszki Osieckiej, przypomnę następujący jej komentarz: „Tak naprawdę to nigdy nie byłam na balu. Kiedy byłam nastolatką, żadnych praw­dziwych balów w Warszawie nie było. Chodziło się na tak zwane wieczornice, na przykład z okazji urodzin Bieruta. Potem, kiedy w latach sześćdziesiątych balowano troszeczkę i Tyrmand uczył ludność warszawską słowa »blues«, to ja się wstydziłam, że nie umiem tańczyć twista, i siedziałam w domu. A potem wcześnie posiwiałam - nie w sercu, tylko na głowie - więc jakoś głupio by było tańcować. Wszystkie zatem moje piosenki o balach są bajką, snem i kłamstwem. I »Mój pierwszy bal«, i nawet - sztandarowy niejako - »Niech żyje bal«. Może kiedyś, kiedyś, kiedyś Maryla zabierze mnie na sylwestra i wtoczę się w mój jedyny, trzeci, bal. Na razie warto westchnąć na taki temat: Może piękniej się pisze o balach, na których się nie było, niż o tych, na których się było?".

Świat Hanki Ordonówny

Jeden z największych przebojów polskiej muzyki filmowej wy­szedł również spod pióra Agnieszki Osieckiej. Myślę tu o balladzie „Nim wstanie dzień" z filmu „Prawo i pięść", śpiewanej przez Ed­munda Fettinga. Ale czy pamiętamy o tym, że to ona napisała pio­senki do „Małżeństwa z rozsądku"? Nie był to na pewno najlepszy film, jaki nakręcił Stanisław Bareja, czy jednak można wyobrazić sobie recital Bohdana Łazuki bez „Miłość złe humory ma"? Ciekawe, że piosenkę tę zdarzało się co młodszym radiowcom umieszczać wśród melodii przedwojennych, tak mocno jest ona osadzona w stylistyce międzywojnia. W atmosferę kabaretu i ka­wiarni literackiej II Rzeczypospolitej wpisywała się Agnieszka Osiecka, zapewne nie tylko za sprawą rodziców, bezbłędnie. Udanie naśladowała Własta, a w „Świecie Ordonki" wyznawała, że tamten świat był:

pełen drobnych i wielkich wstydów,

ta Warszawka z dawnych lat,

te fałszywe etole z mitów...

Ale było kilka pań

cudownie sentymentalnych,

ale było kilka pań

prawdziwie niebanalnych!

Już w latach siedemdziesiątych zorientowała się, że Polska mię­dzywojenna to nie żadne „Tango retro", jak chciał Wojciech Młynarski, że prawdziwe retro to lata pięćdziesiąte i stalinizm, a Dwudziestolecie było, zda się, wczoraj. Z takiego myślenia po­wstali między innymi „Szpetni czterdziestoletni".

 

Strofki Seweryna Krajewskiego

Talent i umiejętności Osieckiej, wyczucie obcego nawet stylu, zamiłowanie do pastiszu nie potrafiły uchronić jej przed niepo­wodzeniami. Mój pierwszy tekst dla Czerwonych Gitar był okropny, nazywał się „Port piratów" - opowiadała. - Nie było w nim nic z oryginal­nej Agnieszki Osieckiej, a daleko mu było do prostoty klasycz­nych tekstów, pisanych dla zespołu przez dawnych autorów. Po­jęłam, że zachowuję się jak krawcowa, która z uporem próbuje szyć ubrania na miarę, i dałam sobie z tym spokój. Spróbowałam pisać nie pod Czerwone Gitary, ale pod siebie, no i dalej poszło wspaniale. Cieszę się, że razem stworzyliśmy superprzebój „Nie spoczniemy".

Jeszcze jeden wielki przebój Czerwonych Gitar, walc „Niebo z moich stron", był jej autorstwa. A potem solowe piosenki Se­weryna Krajewskiego, wszystkie „Strofki na gitarę", najpięk­niejsze piosenki o miłości, włącznie z „Uciekaj moje serce" i „We dwoje".

Agnieszka Osiecka słuchała rocka, deklarowała na przykład swo­ją sympatię do Kazika, czuła jednak, że to już nie dla niej, że -w przeciwieństwie do Coca-Coli - to nie to. (Pierwszy slogan re­klamowy, z jakim Coca-Cola podbijała polski rynek, wymyśliła właśnie ona).

Miała Agnieszka Osiecka swoich ulubionych wykonawców na czele z Marylą Rodowicz, miała też faworytów wśród kompozyto­rów, poza już wymienionymi Katarzynę Gaertner, Jacka Mikułę, a wcześniej Adama Sławińskiego. Ten ostatni napisał z nią nie­mało „Listów śpiewających" i takie piosenki, jak „Dookoła noc się stała" czy „Na całych jeziorach ty". Agnieszka Osiecka mó­wiła niekiedy, że nigdy później nie udało się jej napisać lepszych piosenek. Chciałoby się rzec: bez obaw! To „późna" Osiecka pod­powiedziała Maryli Rodowicz, jak „Wariatka tańczy":

Taką to by na stos, na co jej durny los, dajcie chłopcy ten kagańczyk. Warkocz jej płonie już, dookoła złoty kurz, a wariatka jeszcze tańczy.

Ballada uczonego Balbusa

W tych późniejszych utworach nieodłącznym rekwizytem staje się alkohol. Pije się u Osieckiej „wino za kolegów, którym szczęś­cia w życiu brak", ale najczęściej wypija „wódki łyczek z do­mieszką cichych łez". Cóż, w „Balladzie o uczonym Balbusie

i przejeżdżającym tramwaju" zawarła Agnieszka Osiecka znaną prawdę: „Alkohol szkodzi zdrowiu, ale pomaga życiu. Resztę do­powiedziała w „Whisky":

Znam takich ludzi - mówisz -

co nie zaczną dnia bez szklanki whisky.

A ja znam takich, co nie rozpoczną dnia bez bata

lub oberwania cięgów.

Znam takich, którym jajko na miękko i płyta Mozarta,

takich, którym złamany kij,

i takich, którym gwiazdka pieszczoty we włosach

pozwoli dopiero wstać i iść.

Oboje zaś znamy takich,

co wcale a wcale nie zaczną dnia...

Zostaną w mrokach nocy

i będą tak długo je wlec,

rozwłóczać i dzielić na małe pasma,

aż któreś pęknie cichutko

jak naciągnięta struna -

i to wystarczy.

Śmiech Andrzeja Jareckiego

Miała Agnieszka Osiecka mężów o sławnych nazwiskach (Wojciech Frykowski, Daniel Passent) i jeszcze sławniejszych przyjaciół. Męż­czyźni w jej życiu to odrębny temat, który niewątpliwie zaintere­suje wielu biografów autorki „Widzisz, mała". Sama o swoich męż­czyznach pisała oszczędnie, może poza Markiem Hłaską i coraz mocniej obecnym w jej wspomnieniach Andrzeju Jareckim. „Kiedyś, dawno temu, późną nocą siedziałam z Andrzejem Ja­reckim na kładce jeziornej, a z głębi lasu dolatywał turkot fur­manki i monotonny dialog dwóch chłopów: »Oj, gdyby nie ta krowa, oj, gdyby nie ta krowa...« - pisała w książce „Na począt­ku był negatyw. - Śmialiśmy się wtedy z tego do rozpuku. Dziś już nie umiem się śmiać z takich rzeczy. Nie umiem też napisać wiersza ani piosenki o Mazurach. Przeszkadza mi czułość. ...To samo powiedziałam kiedyś w łóżku komuś, kogo przecież bardzo kochałam: »Przeszkadza mi czułość«".

O tak ważnych dla niej, jeszcze od STS-owskich czasów, Mazu­rach coraz częściej milczała. „Serce mi się kraje - tłumaczyła. -Tylu przyjaciół nie żyje, tylu wyjechało, tylu do cna zmieszczaniało, a ja sama połamałam się.

Wspominając innych, przywoływanych już tutaj, paryskich przy­jaciół, powiedziała: „Bardzo mi źle, że Zygmunt odszedł tak wcześnie, a wydawało się, że będzie żył najdłużej z nas wszyst­kich. Przykro mi, że Zosia bardzo ciężko choruje i wszystko ją boli. Jej znów przykro, że ja nie jestem w najlepszej formie".

Niewiedza pana Jourdain

„Człowiek boi się zwrotu »do końca« - pisała Osiecka. - Co do mnie, lękam się nawet napisać »Do ostatniego gościa«. Ludzie różnie sobie radzą z jednoznacznością żywota. Jeśli chcemy, żeby życie jakoś spuchło, zwielokrotniło się, utraciło zgrzebność, na­brało barokowej pulchności - wyczyniamy ze sobą rozmaite gry i zabawy, wchodzimy w role...".

Za tymi grami i zabawami skrywała się jej mrówcza, gigantycz­na, jak się okazuje, praca.

Literackich purystów drażnić może nadmierna tkliwość jej utworów, cały ten świat przedstawiony, zbudowany z okruchów, muszelek, szkiełek, zajączków z waty i gałązek bzu, ale to ten kruchy świat zaakceptowały już nie tysiące, lecz miliony słucha­czy piosenek Agnieszki Osieckiej. Podobnie jak molierowski pan Jourdain nie wiedział, że mówi prozą, tak wiele osób nie zdawało sobie może sprawy, że poznając, często mimowolnie, teksty tych piosenek, obcują z poezją najczystszą. Ogromny dług zaciągnęliśmy u Agnieszki Osieckiej. Podzięko­wać możemy tak tylko, zgodnie z jej życzeniem:

A mnie bezczelnie kochaj,

choć smutne śpiewki przędę,

bo przecież będę, no przecież będę.

„Rzeczpospolita", 15 marca 1997

 

AGNIESZKA OSIECKA (1936-1997) - poetka, autorka tekstów piosenek, utworów scenicznych, felietonistka. Pisała dla teatru, estrady, radia i telewizji. W jej dorobku są tomy poetyckie („Sztuczny miód", „Wada serca"), widowiska („Niech no tylko zakwitną jabłonie", „Listy śpiewające"), powieść („Zabiłam ptaka w locie"), opowiadania („Biała bluzka"), wspomnienia („Szpetni czterdziestoletni"), zbiory felietonów („Zabawy poufne", „Galeria potworów"). Jest autorką ponad 2 tysięcy piosenek, z których ogromna część stała się wielkimi przebojami („Małgośka", „Niech żyje bal", „Dziś prawdziwych Cyganów już nie ma", „Zielono mi").

 Krzzysztof Masłoń

 

 

*Nagroda im. Stanisławy Zawiszanki po raz pierwszy
> Laureat: Krzysztof Siwczyk, wybitny poeta młodego pokolenia (znany również
> z roli Wojaczka w filmie Lecha Majewskiego)
> *
>
> *W tym roku, w drugą rocznicę śmierci aktorki i poetki zostanie przyznana
> po raz pierwszy statuetka Dżonki - Nagroda im. Stanisławy Zawiszanki za
> Poezję odważną. Pierwszym, honorowym laureatem nagrody został Krzysztof
> Siwczyk. Inicjatorem Nagrody jest PARNAS.PL*
>
> *MIEJSCE:*
>
> *Uroczystość odbędzie się w sobotę 29 października br., o godz. 13:00, w
> sali seminaryjnej nr 3 na terenie Targów Książki w Krakowie, przy ul.
> Centralnej 41a. *
>
> BARDZO SERDECZNIE WSZYSTKICH ZAPRASZAMY
>
>
> Informacja prasowa:
>
>
> *Nazwa:*
>
> */Dżonka /*
>
> Nagroda Literacka im. Stanisławy Zawiszanki
>
> *Cel: *
>
> Wyłonienie najbardziej utalentowanych poetów młodego pokolenia, promocja
> ich twórczości oraz upamiętnienie postaci poetki i aktorki Stanisławy
> Zawiszanki (1914-2003).
>
> *Kapituła:*
>
> Kapitułę Nagrody /Dżonki/ złożoną z wybitnych twórców i znawców polskiej
> kultury oraz przyjaciół Stanisławy Zawiszanki stanowią:
>
> Izabella Cywińska
>
> Marta Fox
>
> Hanna Maria Giza
>
> Tadeusz Górny
>
> Marta Kucharska
>
> Krystian Lupa
>
> Józef Żuk Opalski
>
> *Termin przyznawania*:
>
> Corocznie podczas październikowych Targów Książki w Krakowie
>
> *Organizatorzy:*
>
> Salon Promocji Telentów PARNAS.pl (inicjator)
>
> Fundacja NADwyraz.pl
>
> *Patronat:*
>
> Tragi Książki w Krakowie
>
> *Autor statuetki:*
>
> Andrzej Krawczak (www.krawczak.art.pl)
>
> *Patroni Medialni:*
>
> TVP3, 2 Program PR, Radio Kraków i (najprawdopodobniej - gazeta) Dziennik
> Polski
>
> *Uroczystość uświetni:*
>
> Recytacja wierszy laureata oraz Patronki Nagrody, a także koncert
> współczesnej muzyki kameralnej
>
> *Szerzej o Nagrodzie Dżonki*
>
> Stanisława Zawiszanka sama przyznawała stypendia utalentowanym poetom.
> Wierzymy, że Nagroda jej imienia stanie się kontynuacją tej inicjatywy.
>
> Była nieustającą debiutantką. Swoją karierę artystyczną zaczynała jako
> aktorka. Przez lata związana z teatrami krakowskimi. Była znakomitą
> interpretatorką piosenek Hanki Ordonówny, ale i dramatopisarką.
>
> Z pracy w teatrze zrezygnowała uznając, że nie chce już trzepać kanap
> Dulskiej. Wielokrotnie powtarzała, że teatr ogłupia. Ale przecież bez
> teatru jej poezja wyglądałaby zupełnie inaczej. Jej wiersze są pełne
> dramaturgii.
>
> Wyjechała w podróż do Wietnamu. Porażona wielobarwnymi dżonkami
> (łódkami-domami), nie mogąc ich sfotografować (odbierano turystom
> aparaty), zaczęła malować. Dżonki malowała jeszcze wiele lat później, z
> pamięci.
>
> Bardzo dużo podróżowała zbierając w ten sposób materiał poetycki. W wieku
> 75 lat zadebiutowała jako poetka. Na łamach miesięcznika Więź opublikowała
> wiersz pt. /Powrót mego syna ze studia w Harlemie/. Żadna ze sztuk nie
> była dla niej ważniejsza od poezji.
>
> Najbliższym poetą dla Stanisławy Zawiszanki był Rimbaud, o którym mówiła
> jak o synu. Zadawała często pytanie: „Jaki byłby Świat, jaka byłaby
> Poezja, gdyby nie przestał pisać?” Bo dla niej Świat i Poezja były Jednym.
>
> Wiersze Stanisławy Zawiszanki nie są oderwane od świata realnego, od
> przemocy, od zła, od wojen, terroryzmu, polityki. Zakorzenione w
> tradycjach etnicznych prowadzą dyskurs na temat współczesności. To poezja
> wielkiej próby i ogromnej wartości. Poezja odważna i zbuntowana. Poezja
> młodzieńcza, pełna niezgody na świat w jego obecnej formie. Właśnie taką
> Poezję będzie honorować Nagroda.
>
> Wydała pięć tomików: /New York Collage/; /Los nie frajer/; /Wenecjo, cóżeś
> ty za Pani/; /Mój fin de siecle/, /Aktorzy wiersze piszą/. Szósty, o
> wymownym tytule /Łabędzi krzyk/, napisany już po utracie wzroku, miał się
> ukazać w listopadzie 2003 roku. Nie doczekała go.
>
> Nagroda, poza wymiarem materialnym, ma również formę artystyczną. Jest to
> specjalnie zaprojektowana przez krakowskiego artystę,* *Andrzeja
> Krawczaka, statuetka dżonki.
>
> Twórczość poetów oceniać będzie specjalnie powołana Kapituła, w której
> skład wchodzą artyści — przyjaciele Stanisławy Zawiszanki. Po raz pierwszy
> nagroda zostanie przyznana w październiku 2005, w drugą rocznicę śmierci
> Poetki.
>
>
> Więcej o Stanisławie Zawiszance i nagrodzie jej imienia:
>
> http://www.parnas.pl/index.php?co=nagroda
> <http://parnas.pl/index.php?co=nagroda>

Anonimowy nadawco!

Juz po 31 października,ale dobrze wiedzieć...pani Stanisława była chyba
także mamą mojego dobrego znajomego z młodości-niezwykłego aktora Bolka
Greczyńskiego z teatru "Stu"...A pan Krzysztof Siwczyk wspaniale zagrał w
"Wojaczku".a wlaściwie nie zagrał ,tylko BYŁ.Pozdrawiam MU
 

 

Tym razem cała ekipa wykonała zadanie!

 

B R A W O ! ! ! MU

witam

Pozdrawiam z Krakowa, gdzie chwilowo pomieszuje. Oswajam od nowa mieszkanie, w ktorym zyla i niedawno umarla mama mojego partnera:(   Łatwo nie jest. Musi byc dobrze. Czy warto oswajac smierc, skoro za każdym razem jest remake odczuć i stanów. Mniejszy, wiekszy, ale zawsze jest.

duzo dobrego

Alicja z Tychów

 

Alicjo z Tychów!

 

A czy masz inne wyjście...Także duzo dobrego MU

 

Kochana MU

(...)
    Dziś miałam koncert wraz z grupą przyjaciół ze studia wokalnego
 ,koncert zatytułowany był"Grajmy Panu",a poświęcony piosenkom Agnieszki
 Osieckiej.Wszyscy zaśpiewali wspaniale,a bisom nie było końca!
 Dla Pani  koniczynka na szczęście i jako,że mamy jesień taki mój wiersz.
 Pozdrawiam bardzo serdecznie! Ania

Aniu!

Dziękuje bardzo!!MU
 

Piękne trzy dni. Dzięki Pani, jesieni i galicyjskim nastrojom. 2Ś

 

2Ś!

 

 

Ale tam pieknie!PozdrMU

Machamy do Pani, bo zmądrzałyśmy :)))

 

Pani Magdo, bardzo- bardzo proszę o kilka refleksji z podróży do Grecji. Jakie ten kraj zrobił na Pani wrażenie?

Początkująca

 

Początkująca!

 

ja byłam "tylko i aż" na Krecie Juz po raz drugi.Pięknie było co tu duzo mowić...pozdrawiam MU

Mu kochana malutki już jest wysiedzieliśmy w szpitalu długo mały był chory .Wycierpiał też ale wreszcie jest w domu Pozdrwiam składam życzenia najserdeczniejsze, i cieplutkie ale przez ostatni czas byliśmy wyłączeni ze wszystkiego zapomniałam zupełnie o rzeczywistości zewnetrznej a skupiłam się na moim maleństwie. Mały urodził się 6 października o 11.15 .i jakoś trudno mi uwierzyć że to słonko to moje . Ale jednak moje Całuje serdecznie pozdrawiam w załączeniu wysyłam zdjęcia moje a głównie Kacperka  

 

 

Droga MU!

Ptaki odlatuja juz do cieplych krajow...

Smutno.

Jednak...co to bedzie, jak one do nas wroca?!!!

Jaki to bedzie piekny czas!

I ta mysla pocieszam-Pania, innych, siebie-w te coraz krotsze i chlodniejsze dni.

I mysle o Pani baaardzo cieplo.

I pozdrawiam serdecznie.

Izik

 

Iziku!

 

ale inne przylecą .Na zimę i na pociechę...MU

Skrót ostatnich kilku dni :

a) zgubiona kurtka z telefonenm i kluczami w kieszeni... znaleziona u pana strażnika na stacji metra....

b) zgubiony portfel z pieniędzmi, dokumentami i kartami wszelakimi... znaleziony przez Pana i zwrócony w całości...

Czy powinnam wybrać się do świętego Antoniego w podziękowaniu?

c) kłótnie z dzieckiem bo kłamie

d)D rozgadany, rozbawiony, rozbiegany tak, że ciotka średnio nadąża i pada na pysk.

e) Poza tym magnez + witamina C 1000

f) A jak  Tygodnie po GRECKU????

 

z ukłonami

a.

a!

 

1.Powinnaś być stalą klientką  swiętego Antoniego.

2.Życie ciotki latwe nie bylo nigdy.

3.Tygodnie po grecku bardzo zapracowane.Za bardzo.Jak na takiego lenia.Ale milo bylo.trzymaj sie z tym magnezem i C...MU

dla a ...

 

 

Spóźnione, ale nie mniej szczere życzenia urodzinowe - uśmiechu na "pogody i niepogody duszy" i wiecznego lata zarówno za oknem, jak i w sercu...

Spóźnienie musi mi Pani wybaczyć, bo ja ostatnimi czasy siedzę w mentalnej piaskownicy. Jest wesoło i kolorowo, ale czasem to, co poza zamkami z piasku i foremkami, przesłania mi wszystko inne i powoduje spowolnione reakcje na pewne zdarzenia :)

 

Pozdrawiam gorąco w chłodny gdyński wieczór, Magdalena

 

Magdaleno!

 dziękuję!proszę nie wychodzić z tej piaskownicy,póki sie da.MU

 

Kochana MU!

Dawno nie odwiedzałam Pani stronki,jakoś nie było czasu.Tyle się nawarstwiło rożnych spraw.Nawet pies mnie pogryzł,naszczęscie był szczepiony,ale jeszcze mam ślad na udzie i chyba blizna zostanie?Ale ja nie o tym chcę napisać.Odkryłam Pani cudowną piosenkę,taką trochę mniej znaną "Późne panny"-rewelacja!!! Bardzo mi sie podoba utwór i oczywiście Pani niesamowite wykonanie! Zresztą znalazłam więcej takich mniej znanych piosenek,które Pani śpiewała,miło sie słucha! Delikatność w głosie do pozazdroszczenia,dla mnie trudno jest zaśpiewać piano,a Pani robi to rewelacyjnie! Pozdrawiam bardzo cieplutko,serdeczności! Ania

 Aniu!
1. Mój ukochany pies Bambus(PŚNJD)ugryzł (z zazdrości?!)dwie bliskie memu sercu osoby...Najpierw był placz,kompresy,siniaki,a potem zapewnienia że byl szczepiony i o wszystkim sie zapomniało;ale nie zapomnialo sie o Bambusie...27 pażdziernika będzie trzecia juz chyba rocznica jego śmierci.

2."Późne panny " ja także bardzo lubiłam.Szczególnie ten fragment:"byle szczęście, by wreszcie nadeszło".

3.Życzę ci nie byle jakiego szczęscia..póki co.W miarę utraty cierpliwości bedzie sie czekało na "byle" ...

4.Może obędzie się bez blizny?Tego ci życzę oprocz szczęscia w milości.MU

zaszczepiony Bambus dla Ani

 

Witam Pani Magdo!
 jak zwykle pisze wieczorem a raczej poznym wieczorem....tak juz mam, ze
 wtedy mysli mi sie najlepiej...a moze to taki sposob na rozgonienie zbyt
 wielu mysli?
 Zdjecie Markotnego wspaniale! wlasnego czworonoga  tez uwielbiam
 fotografowac, nie potrafie jednak uchwycic na zdjeciach jaki jest
 rozkoszny
 a probuje juz 13! lat uwiecznic jego mine niewiniatka:)
 przeczytalam w jednym z listow o podrozy do Rzymu...cudowne
 miasto!..gdybym
 tylko mogla jezdzialabym tam bardzo czesto, tylko po to by popodgladac jak
 wlosi ciesza sie z kazdego dnia, coz to pewnie klimat,
 zazdrosze podrozy! zycze niezapomnianych wrazen...
 To bylo dawno, ale ja dopiero teraz o tym pisze...o koncercie-konkursie
 "Pamietajmy o Osieckiej" dlaczego telewizja tak nieladnie pociela
 material?
 az zal, nic to zostaje czekac na nastepny rok,
 pozdrawiam cieplo!
 

 Agata

Agato!

1.A mnie sie jednak rano mysli najlepiej...co wiek może zrobic z
czlowiekiem...
2.Ja byłam teraz w Grecji a nie we Wloszech,ale może czegos nie
zrozumiałam.Ale i Rzym oczywiście piękny jak nie wiem co!
3.Telewizja tak nieladnie tnie wszystkie materiały od kilku lat; dlatego jej
nie znoszę!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Byle łatwiej i głupiej!
4.Odzdrawiam bardzo ciepło!MU

dla agaty cos greckiego
 

dla Ani Karamon- Ania Karamon w charakteryzatorni-fot MU

 

Droga Pani Magdo :)
 Dzisiaj po raz pierwszy zakupiłam gazetkę "Dziecko". Nigdy nie byłam
 fascynatką jakiejkolwiek prasy, jednak to się zmieniło. Na tegoroczną
 Gwiazdkę zostanę po raz pierwszy mamą córeczki (już wiemy).. i teraz wręcz
 szukam wszystkiego co związane z dzidziusiem :) Naprawdę dużym a przede
 wszystkim miłym zaskoczeniem była załączona do pisemka książeczka pt:
 "Czerwony Kapurek" przeczytana; opowiedziana przez Panią. Właśnie przed
 chwilą po raz pierwszy wysłuchałyśmy Ją "Razem" i muszę w tzw trzy pędy
 przekazać Pani, że bardzo "Nam" się bajka podobała :) Oczywiście od teraz
 będę zbierać bajeczną kolekcję na przyszłość ;) Bardzo fajny to pomysł z
 wypracowaniem książeczki na papierze i płycie. Zobaczymy jaką
 interpretację "przyszłe dziecko" będzie wolało (?) ;) mamy Ani czy Pani
 Magdy (?) :)) oczywiście żartuję, nie przyrównuję się wcale a wcale :)
 Pragnę również napisać, że bardzo lubię Pani stronę internetową, Pani
 słowa pisane, mówione, śpiewane.. a wyreżyserowany przez Panią Koncert
 "Zielono mi", rozmowy "Ich pierwsze miłości" czy cykl z Agnieszką Osiecką"
 należą do moich ulubionych :)
 Życzę zdrowia, pogody ducha oraz owocnej pracy, żebyśmy My odbiorcy mieli
 z Niej dużo przyjemności i satysfakcji :)

 Pozdrawiam serdecznie,
 Ania, która jest teraz cała w zieleni
Aniu cała w zieleni!

Do Gwiazdki jeszcze 2 miesiące i kilka dni..czyli za chwilę.Będziemy trzymać
kciuki!MU

dla Ani M, calej w zieleni- moja chrzestna córka Bronka Zamachowska po otrzymaniu "Czerwonego Kapturka" na urodziny.Nie dala sie sfotografować en face...

cos greckiego dla pani Beaty