24 kwietnia 2005

 

 

Droga MU!!!!

 Przypomniało mi się, że w zamierzchłych czasach lutowych, dokładnie
 22, był na stronie pewnien list od pani Miry Kuś.... Otóż ja jestem tymi
 nożycami. To ja pytałam o te wiersze. Tylko, nie wiem czy to
 jeszcze aktualne. Myśli pani, że sprawa uległa przedawnieniu????

 Pozdrawiam serdecznie Jola

 ps. W załączniku ten list apropo...

 Droga Pani Magdo,
 ktoś z Pani Korespondentów (nie moge znaleźć tego listu, był
 chyba z 10. stycznia 2005 lub 10. grudnia 2004) pytał gdzie może
 znaleźć moje wiersze. Mam jeden egzemplarz mojej ostatniej książki
 poetyckiej "O,niebotyczna góro garów",który mogę w prezencie wysłać
 pytającemu Ktosiowi.
 Macham do Pani chusteczką z zasypanych śniegiem przedmieść Krakowa
 Mira Kuś


 Zdolna i uczynna kobieto z Krakowa!!!

 1.Juz nie pamietam kto o to prosił...
 2.Uderzyłysmy w stół ,więc mozemy tylko czekac na nożyce.
 3.Dopilnować tego sprezentowania prezentu może juz tylko Melepeta ,albo
 Anula.One tu rządzą.
 4.Jadę daleko i pozdrawiam gorąco z białych Pęcic ,ale zdjęcie wysyłam z
 (jeszcze wczorajszych) z gór .Ale tam bylo bialo i cicho...
 5.Niech pani pisze i pisze!!!MU
 

Za tak karygodne opóźnienie i niedopilnowanie, przepraszam, winna jestem ja i tylko ja. Jeśli sprawa jest nadal aktualna to Panią Mirę Kuś bardzo proszę o kontakt mailowy  anulapomylka@op.pl

Jeszcze raz przepraszam i kajam się okrutnie.

A.

 

 

 

Jest wesoło.
 Sen się zaczął o 05.30, pobudka o 7.30. Miła rozmowa z Panią od
 Literatury, wycieczka po kefir i....znalazłam pisklę z rannym
 dziobem...zbudowałam domek, przyniosłam kołderkę i pojechaliśmy do Zoo. Bo
 pogotowie weterynaryjne nie chciało do nas przyjechać. na kursach
 pierwszej pomocy nauczono mnie, że rannego się nie opuszcza aż do momentu
 kiedy przejmie go lekarz, wiec nie dałam się zbyć i odprowadziłam Dzióbka
 pod samą lecznicę. Bałam się strasznie Śmierci Ptaka, ale udało się i
 powiedziano mi, że postarają się go uratować. Miał żółte futerko(jeszcze
 nie upierzony), krwawiący dziób i nie mógł jeść- nawet kruchej babki
 śmietankowej, pić też nie chciał a przecież woda była niegazowana.

 A teraz podobno mam zajęcia...ale tak jakby ich wcale nie było, chcociaż
 żandarm siedzi koło mnie i zmusza do udania się w kierunku sali. A ja co,
 a ja nic. Nie mam ochoty, nie mam siły, nie mam weny. Czyli wszsytko w
 normie. Tym bardziej, że sala na 4 piętrze, czyli wysoko i daleko.
 zakupiłam sok, wodę z nadzieją, że jednak...ale nie, stanowczo nie.
 Wszystko od jutra, prawda? żandarm już nie naciska, już nie protestuje,
 złąpałam go na haczyk pt "komputer, mail, posiedzimy jeszcze trochę". I
 co, i udało się. Logopedię poćwiczę w domu wyginając podniebienie w każdą
 stronę. Zresztą i tak wolę język pisany niż mówiony, więc jakoś sobie
 poradzę. Gimnastyka palców bardziej potrzebna niż gimnastyka języka.
 Zresztą tu jest tak wesoło, że ćwiczy się i język, i usta i podniebienie i
 przepona. I po co te zajecia?? Wiosna Panie Sierżancie.
 Tylko ten sen, ten sen, ten sen, o który tak trudno.

 Póki co cały czas myślę o tym co zrobić aby powiedzieć co się myśli i
 czego się boi a nie spłoszyć i nie zbudować muru. Do diaska, znowu ta
 "granica" i działanie za pomocą intuicji i trochę na oślep. Kiedyś to
 trzaśnie i będę ryczeć. A tym czasem, do dzieła, do walki.
 Czuwaj! I odmeldowuję się.

 Starszy wagarowicz Anula

Starszy wagarowiczu!

1.Zanim trzasnie powinnas iśc do lekarza.Od braku snu mozna zwariować.A i
nie tylko od niego...
2.U mnie już niektore budki z lokatorami...Będą małe!Boję sie kota
sąsiadów.Mu

 

 donos i nie ma to tamto


 Dzień dobry!
 powalona porażką donoszę, że w poniedziałek o godz 13:45 w pracowni
 internetowej widziano Anulę, która żadną siłą /fizyczną, psychiczną,
 groźbami, błaganiami, prośbami, tłumaczeniami, listami, rozkazami,
 emailami/ nie dała się wyprosić z tejże pracowni vel zaciągnąc na górę na
 obowiązkowe zajęcia z logopedii, które to zajęcia teraz właśnie trwają i
 na których to Anula być powinna, nie to nawet że bez gadania bo właśnie z
 gadaniem /logopedia!!/. Donoszę również , że sytuacja jest beznadziejna bo
 A. w ogóle nie chciała nawet o tym /aby iść/ słyszeć. Za upór w indeks
 można wpisać 6, za tekst piosenki "ach panie panowie" 4+, bo ostatnia  zwrotka kuleje. To tyle z frontu, czyli wydziału który niektórzy, a
 dokładniej niektóre /w liczbie 3, w słowie trzy/ omijają łukiem. I to
 bardzo duuuuuużym.
 pozdrawiam serdecznie
 ...j, czyli porażka pedagogiczna też jakby trochę na wagarach
 ps0.... powyższy donos w całej swojej okazałości została przez Anule -
 uciekiniera zaakceptowany.... niestety, nic sobie z niego nie robi, co
 oznacza, że nadal tutaj obok siedzi i pisze swoją relacje....
 pss1.... tak, tak,... gimnastyka języka, gimnastyka palców... ale każda
 cześć ciał powinna być /nooo, przynajmniej mniej więcej/ równomiernie

 wygimnastykowana....
 ps2.... owszem, rozumiem, że może to straszne, że te zajęcia są na 4
 piętrze, ale na litośc boską - ten wydział ma winde!!

Gloomy!

Przecież wy musicie kiedys skonczyc te studia...MU

MU!!!!!!!!
 czas: pół godziny później
 akcja: nuda, jak w polskim filmie, nic się nie dzieje
 osoby dramatu: dwie, te same, bez zmian
 miejsce: to samo, bez zmian
 generalnie cisza... słychać tylko obok stukot klawiatury i Anula "noo
 zdjęłam pierścionek - rozkręcam się"
 ...j, no ręcę opadają
Wszystko opada...MU
 

 

 

 

12kwietnia 2005

 

 

7 kwietnia 2005

 

Żegnaj niestrudzony wędrowcze

 

Pani Magdo! Dzień dobry. Czy jest Pani w posiadaniu tekstu poematu
 napisanego przez Jana Pawła II p.t. "Pieśń o Bogu ukrytym"? Jeśli tak, czy
 byłoby możliwe umieszczenie go na Pani stronie? Będę bardzo wdzięczna.
 Beata

   Beato!

Niestety nie.Może ktoś?MU

 

Ponad rok temu, wtedy papież czuł się źle, może był w klinice, nie pamiętam, ale musiały paść jakieś zdania o zagrożeniu. Wtedy napisałam ten prościutki wiersz. Dzisiaj go znalazłam. Ewa Jabłońska

Nie noszę przy sobie obrazka,
na którym ma minę zwycięzcy,

Nie śledzę w gazetach podróży,
nie modlę się żeby był wieczny.

Nie marzę po nocach by dotknął,
poklepał, powiedział szczęść Boże.

Nie kocham go tak, jak go wielu
uwielbia wynosząc w zastępy.

A jednak się boję. Codziennie.
Że może codziennie go nie być.

 

Niektórzy mogliby odnieść wrażenie, że Jan Paweł II był człowiekiem
 poważnym i nudnym. I tu się bardzo mylą, bo Papa, jak nikt przed nim w
 Watykanie tryskał zwariowanym poczuciem humoru. I o tym musimy
>> >> pamiętać żegnając się z NIM...

  Szklana klatka
  Papież był bardzo niezadowolony z tego, że obwozi się go w szklanej
 klatce. Pomysłu tego broniła pewna Polka, mając możliwość rozmowy z
 Janem Pawłem II w Krakowie.
  - Ta klatka zmniejsza jednak ryzyko - tłumaczyła - Nic nie poradzimy,
 że się lękamy o Waszą Świątobliwość...
  - Ja też - uśmiechnął się Papież - niepokoję się o swoją
 świątobliwość.

  Wszyscy sobie poszli
  Któregoś wieczoru, podczas szpitalnej rekonwalescencji w klinice
 Gemelli po zamachu na Placu świętego Piotra, Papież wyszedł ze swojego
 pokoju na opustoszały korytarz. Rozejrzał się i powiedział: "Ładne
 rzeczy, wszyscy sobie poszli, a mnie zostawili!"

  Podryw na księdza
  Pewnego razu Karol Wortyła wybrał się na samotną wycieczkę w góry.
  Ubrany sportowo, wyglądał tak, jak wielu innych turystów. W trakcie
 wędrówki spostrzegł, że zapomniał zegarka, podszedł więc do opalającej
 się na uboczu młodej kobiety i już miał zapytać o godzinę, gdy ta
 uśmiechnęła się.
  - Zapomniał pan zegarka, co?
  - A skąd pani wie? - zapytał zaskoczony Wojtyła.
  - Z doświadczenia - odrzekła - Jest pan dziś już dziesiątym
 mężczyzną,  który zapomniał zegarka. Zaczyna się od zegarka, potem
 proponuje się  winko, wieczorem dansing...
 - Ależ proszę pani, ja jestem księdzem - przerwał jej zawstydzony
 Wojtyła
  - Wie pan - odpowiedziała rozbawiona nieznajoma - podrywano mnie w
 różny  sposób, ale na księdza to pierwszy raz.

  Jeździć po kardynalsku
  Pewnego razu zapytano Karola Wojtyłę, czy uchodzi, aby kardynał
 jeździł na nartach. Wojtyła uśmiechnął się i odparł:
 Co nie uchodzi kardynałowi, to źle jeździć na nartach!

  Przeprosiny
  Metropolita krakowski Karol Wojtyła przyjechał na pogrzeb sufragana
 częstochowskiego, biskupa Stanisława Czajki, niemal w ostatniej
 chwili. Witając się ze zgromadzonymi na uroczystości biskupami, jakoś
 pominął biskupa z Siedlec. Rychło jednak się spostrzegł, wrócił,
 podszedł do pominiętego i powiedział:
  - Świnia jestem, nie przywitałem Księdza Biskupa!

  Pożegnanie biskupów
  Po jednym ze spotkań Papież pożegnał polskich biskupów słowami znanej
  pieśni: "O cześć wam, panowie magnaci!"
>> >>
>> >>  Więcej już nic nie powiem
>> >>  Przed ponad 25 laty Papież w ten sposób zakończył pierwszą audiencję
>> >> dla
>> >>  Polaków: "Więcej już nic nie mówię, bo jeszcze bym coś takiego
>> >> powiedział, że później Kongregacja Nauki Wiary musiałaby się do mnie
>> >> dobrać".
>> >>
>> >>  Opaleni kardynałowie
>> >>  Pod koniec pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny, w czerwcu 1979 roku,
>> >> upływającej pod znakiem upałów, Papież oznajmił, że jej pierwszy efekt
>> >> jest już widoczny - opalili się towarzyszący mu kardynałowie.
>> >>
>> >>  Jakoś człapię
>> >>  Podczas czwartej pielgrzymki do Ojczyzny, w Olsztynie, dziennikarzowi
>> >> "Gazety Wyborczej" udało się wychylić głowę ponad tłum i zapytać Jana
>> >> Pawła II o zdrowie.
>> >>  - A jakoś człapię - odpowiedział Papież.
>> >>
>> >>  Złość piękności szkodzi
>> >>  Przed kilku laty - wspomina watykański korespondent Telewizji
>> >> Publicznej, Jacek Moskwa - po modlitwie "Anioł Pański" Jan Paweł II
>> >> przemawiał, niemal krzycząc. Zaraz potem, podczas audiencji w Pałacu
>> >> Apostolskim, Moskwa prosił Papieża, aby na siebie uważał, bo jego
>> >> chrypka zaniepokoiła dziennikarzy.
>> >>  - To ze złości - usprawiedliwiał się Papież.
>> >>  A odchodząc dodał: - A złość piękności szkodzi.
>> >>
>> >>  Z Wami dziecinnieję
>> >>  Podczas jednej ze swoich wizytacji rzymskich parafii Papież - jak to
>> >> ma w zwyczaju - wdał się w rozmowę z dziećmi.
>> >>  - Wy jesteście młodzi, a ja już jestem stary - powiedział.
>> >>  - Nie, nie jesteś stary - gromko zaprotestowały dzieci.
>> >>  - Tak, ale jak jestem z wami, to dziecinnieję - replikował Papież
>> >>
>> >>  Mów mi wujaszku
>> >>  Podczas pierwszej wizyty w USA Papież spotkał się z rodziną
>> >> prezydenta  Jimmyego Cartera. Pięcioletnia wówczas wnuczka prezydenta,
>> >> mając  kłopoty z wygłoszeniem powitania, powtarzała w kółko:
>> >>  - Jego Świątobliwość, Jego Świątobliwość.
>> >>  Papież, chcąc wybawić dziewczynkę z kłopotów, wziął ją w ramiona i
>> >>  powiedział:
>> >>  - Mów mi wujaszku.
>> >>
>> >>  Papieskie wagary
>> >>  Podczas powitania w Monachium Papież spytał licznie obecne dzieci:
>> >>  "Dano wam dziś wolne w szkole?". "Tak" - wrzasnęła z radością
>> >> dzieciarnia. "To znaczy - skomentował Jan Paweł II - że papież
>> >> powinien częściej tu przyjeżdżać".
>> >>
>> >>  Jak się czuje piesek
>> >>  Jeden z watykańskich prałatów chciał się nauczyć polskiego, więc
>> >> sprowadził sobie nasz elementarz. Nauka była jednak tak pospieszna, że
>> >> kiedy chciał się nową umiejętnością pochwalić przed Ojcem Świętym, coś
>> >> mu się pomyliło i zamiast: "Jak się czuje Papież", rzekł: "Jak się
>> >> czuje piesek?". Papież spojrzał na niego zdumiony, po czym odpalił:
>> >>  "Hau, hau".
>> >>
>> >>  Jan Paweł - Pawłowi
>> >>  Podczas pierwszej pielgrzymki do Niemiec zebranym na mszy tak
>> >> spodobały się cytowane przez Papieża słowa św. Pawła, że przerwali mu
>> >> i zaczęli bić brawo. Kiedy Ojciec Święty znów doszedł do głosu,
>> >> przerywając przygotowaną mowę, stwierdził: "Dziękuję w imieniu
>> >> świętego Pawła".
>> >>
>> >>  To tylko wasza konstytucja
>> >>  W ostatnim dniu pielgrzymki do Polski w 1983 roku podczas pożegnania
>> >> na lotnisku generał Jaruzelski poskarżył się Papieżowi, że ten w swych
>> >> homiliach niezwykle surowo potraktował reżim komunistyczny.
>> >>  - Ja jedynie przytaczałem artykuły waszej własnej konstytucji -
>> >> odparł  łagodnie Papież.
>> >>
>> >>  Nie szumcie siostry nam
>> >>  W hiszpańskiej Avili, gdy szum czyniony przez rozradowane zakonnice
>> >> stawał się już wprost nie do zniesienia, Papież wypalił: "Te siostry,
>> >> które ślubowały milczenie, hałasują tu najgłośniej".
>> >>
>> >>  Niech żyje łupież...
>> >>  Podczas ostatniej pielgrzymki w Pełpinie: "Jak tak krzyczycie;Niech
>> >> żyje papież, przypomina mi się, gdy ktoś się pomylił i krzyknął:
>> >>  Niech żyje łupież;. Ja was do tego nie zachęcam".
>> >>
>> >>  Ech, popapieżyć
>> >>  Ojciec Święty do odwiedzającego Go polskiego księdza:
>> >>  - Poczekaj chwilę na mnie, muszę trochę popapieżyć.
>> >>
>> >>  Papież nie da sobą kręcić
>> >>  Podczas drugiej pielgrzymki do Ojczyzny w 1983 roku tłumy krakowian
>> >> gromadziły się przed domem arcybiskupów, który był rezydencją Ojca
>> >> Świętego. Ludzie ani myśleli rozstać się ze stojącym w oknie papieżem
>> >> i bez końca przedłużali dialog z nim. Wreszcie Ojciec Święty
>> >>  powiedział: "Cztery lata temu kręciliście mną, jak chcieli, a teraz
>> >> już jestem starym papieżem i nie dam sobą kręcić".

  Ten to ma dech
  W czasie tej samej pielgrzymki, 22 czerwca 1983 roku, na krakowskich
 błoniach odbyła się beatyfikacja dwóch powstańców styczniowych - brata
 Alberta Chmielowskiego i ojca Rafała Kalinowskiego. W trakcie
 ceremonii buchnął nagle z kadzielnicy wielki płomień, z którym nie
 mogli sobie poradzić ani ministranci, ani księża koncelebranci.
  Wreszcie ówczesny ceremoniarz papieski ks. John Magee, Irlandczyk,
 dmuchnął tak skutecznie, że płomień zgasł i z kadzielnicy począł
 unosić się upragniony dymek. Wydarzenie nie uszło uwagi Ojca Świętego,
 który, sięgając po kadzidło, powiedział z uznaniem o swoim
  ceremoniarzu: "Ten to ma dech!".
  Wyślij to dalej. Ku pamięci...

Karolino kochana!

Takie listy to z zachwytem przesyłam dalej!!!!!!!!!!!!!!!MU


 

6 kwietnia 2005 

Joasiu!

Razem milczeć jest `o wiele lepiej...pozdrawiamMU

 

 

...że na koniec się dowiem.... ot tak się toczy świat...


 MU .... tak się składa, że od czasu do czasu mam jakąś nadzieję.... na
 przykład teraz taką, żeby, jak On już przejdzie przez tę bramę czy co to
 Tam ma być, to żeby Go nie spotkało jakieś rozczarowanie i żeby w ogóle ta
 brama i to wszystko, co ma Tam za nią być, to żeby w ogóle b y ł o....
 dzieczwynka z banalnymi nadziejami

Dziewczynko z nadziejami!

Ja także modle sie , żeby tam bylo NIEBO.Teraz mam więcej tej nadziei...może
dzieki Niemu.MU
 

 

Papież umiera........sposób w jaki to robi daje dużo siły i
 nadziei....ile trzeba mieć wiary, by tak odchodzić spokojnie,
 pogodzonym ze wszystkim, świadomie......cudowny człowiek...przez całe
 moje życie to On był papieżem...zawsze patrzyłam na Niego z dumą i
 miłością...nic nie krzepiło tak jak Jego słowa, gesty,
 czyny....dzisiaj nie mogę się oderwać od tvn24...zrobiłam kilka
 zdjęć...przeżywam bardzo....smutek miesza się z wiarą....być może
 najważniejszy dzień w życiu...tyle myśli nagle...uświadamiam sobie
 ludzką pychę, moją pychę....cierpienie, które często jest niczym przy
 tym Jana Pawła...i dzielność, że za wszelką cenę trzeba walczyć o
 życie, a gdy przychodzi koniec, należy go przyjąć z godnością,
 pokorą i spokojem....tylko ci, którzy są tak blisko Boga to
 potrafią...modlę się...nie wiem czy to wystarczy...nie umiem zrobić
 nic więcej........
 ....Papież zrobił tyle ile się dało....do ostatniej chwili...nawet tej w
 wielkim
 bólu i cierpieniu...jest/był z nami....myślę, że to wydarzenie powinno
 nam wiele powiedzieć...taka milcząca cisza jest bardzo wymowna...

 J.

 J.
     Ja także bym troche pomilczała na ten temat.Ciesz sie ,że dane ci bylo
żyć w Jego epoce. MU

 

Moja Droga eM!

(......)to co teraz dzieje się z papieżem, jego słowa i
 zachowanie...dodaje mi sił w kroczeniu dalej i walce o bycie lepszym,
 doskonalszym, spokojniejszym człowiekiem...stale uczę się żyć i
 stawiać czoła temu to, co los nam daje...
 (...)staram się modlić z serca...staram się objąć rozumiem
 niepojęte....tysiące pytań, pozostających bez opowiedzi...
 takie chwile jak ta też są potrzebne w życiu. Jakie to
 wspaniałe, że w takich chwilach potrafimy być razem. Szkoda, że w
 innych nie...ale może się nauczymy...

 Jutro o 12:00 chwila modlitwy za Ojca Świętego. W kupie siła!!!!

 Najserdeczniej jak umiem. Jola

 

 

 

 

"Każdy z Was znajduje sobie swoje Westerplatte. Jakiś wymiar zadań, które
 musi podjąć i wypełnić. jakąś słuszną sprawę, o którą nie można nie
 walczyć. Jakiś obowiązek, powinność, od której nie można się uchylić. Nie
 można zdezerterować. Wreszcie, jakiś  porządek wartości, które trzeba
 utrzymać i obronić tak jak Westerplatte, w sobie, i wokół siebie. Obronić
 dla siebie i dla innych"
 Karol Wojtyła

 Potrzebne mi sią te słowa teraz jak nigdy w życiu.........