Życzę Ci dnia zwykłych cudów.

Gorącej filiżanki kawy, 

którą ktoś dla Ciebie zrobi.

 Nieoczekiwanego telefonu 

od starego przyjaciela.

Zielonych świateł na Twojej 

drodze do pracy, albo sklepu.

 Życzę Ci dnia małych spraw, 

które Cię ucieszą...

 Najszybszej kolejki w sklepie spożywczym.

Dobrej piosenki zaśpiewanej w radiu.

Twoich kluczy dokładnie tam gdzie 

ich szukasz.

 Życzę Ci dnia pełnego szczęścia dawkowanego 

w perfekcyjnych dawkach, 

które dadzą Ci radosne poczucie, że 

Same dobre wiadomości
Witam Pani Magdo!
Wyjechałam na dni kilka odwiedzić rodzinę, wracam i co widzę? Widzę swoje "smęty" na Pani stronie. Najpierw szaleńczo się ucieszyłam, a potem to strasznie wstyd mi się zrobiło za te ponuractwa, które nawypisywałam.Postanowiłam się poprawić, a że kilkudniowy pobyt w domu, wśród najbliżyszch i najukochańszych osób zawsze poprawia mi nastrój więc i sporo dobrego mam do zakomunikowania. W odpowiedzi na wyzwanie rzucone na pierwszej stronie (tydzień pogodnych listów!) donoszę o tym, co dobrego przez ten tydzień stało się u mnie:
1.Zostałam ciocią! - a że bardzo już dawno żadnego niemowlęcia w rodzinie nie było więc radość jest tym większa.
2.Przeczytałam cudowną książkę, którą bardzo gorąco polecam. Pozycja owa tytuł nosi "W kabarecie" jest autorstwa Izoldy Kiec i traktuje o...kabarecie właśnie. Profesor Kiec jest specjalistką w tej (i nie tylko tej rzecz jasna) dziedzinie, a o kabarecie opowiadać potrafi jak rzadko kto!
3.Uszyłam sobie spódnicę, bluzkę i zrobiłam sweter na drutach.
Wszystkie trzy sztuki, powiem nieskromnie,wyszły naprawdę fajnie i cieszę się,że małym kosztem udało mi się powiększyć swoją garderobę.
4. Spadł śnieg!-pierwszy w tym roku. A jak pada śnieg, to zaczynam czuć się prawdziwie świątecznie i zaczynam obmyslać, jak w tym roku przyozdobić mieszkanie,jak dużą kupić chionkę,wyklejam kartki świąteczne i cieszę się jak małe dziecko,że święta tuż tuż...
5.Byłam na rozmowie w sprawie pracy, nic z tego nie wyszło, bo jak to często bywa, ogłoszenie różni się od tego, jak jest naprawdę, ale ostatecznie liczy się to,że jednak byłam na jakiejś rozmowie i zawsze jest nadzieja,że kolejnym razem wreszcie się uda!
6.Postanowiłam nie rezygnować ze swoich marzeń i WZIĄĆ SIĘ DO ROBOTY, a to już dużo, bo przecież najtrudniej jest podjąć decyzję!
7.Zaczyna się kolejny tydzień, a w tym tygodniu świetna sprawa - konferencja "W teatrze piosenki", zorganizowana przez Pracownię Literatury i Sztuk Popularnych Instytutu Filologii Polskiej UAM w Poznaniu. Ja na pewno na tę konferencję się wybiorę, bo zapowiada się fantastycznie.
No i co? Okazuje się, że wcale, ale to wcale nie jest tak źle i jak się zbierze do kupy wszystko dobre, co nas spotkało, to naprawdę nie ma na co narzekać! Pozdrawiam gorąco! Justyna

Tydzień dobrych wiadomości

ogłoszono dziś znienacka.

"Tylko same pozytywy,

tylko same jasne słowa,

same ciepłe tylko myśli,

a co złe głęboko schować"

- głosi afisz, co go całkiem

przez przypadek przeczytałeś

i co w głowie twojej zasiał zamieszanie oj niemałe.

Jak to dobre wiadomości?!-

skoro złe przynosi prasa,

skoro radio, telewizja- nie przeczą, że jest inaczej,

skoro ludzie utyskują

na swój nienajlepszy los,

jak wymyślić w takim razie

POZYTYWNEGO coś?

Czy mnie także - myślisz sobie

święto takie obejmuje,

czy potrafię coś obwieścić

co się tak kwalifikuje?

Ale przecież, z drugiej strony,

nie tak wiele w końcu trzeba,

by zza chmur nawet gradowych

dojrzeć kawałeczek nieba.

Więc wychodzisz szybko z domu

i podnosisz wzrok nieśmiale

na to niebo co nad tobą

ma się całkiem doskonale!

I zaczynasz trala la la

na wesołą nucić nutę

i dostrzegasz, że na dobre

dziś opuścił ciebie smutek.

I do pani się uśmiechasz,

co w tramwaju napotkana,

i do której nikt już dawno

tak po ludzku nie zagadał.

List wysyłasz co w szufladzie

na wysłanie długo czekał

uświadamiasz sobie nagle:

"nie tak trudno nienarzekać!"

Tydzień dobrych wiadomości

całkiem niezły wynalazek

taki co to, zapominać o...

smuteczkach różnych każe.

I znajdować mimo wszystko, 

pozytywnego coś,

i zapewniać niedowiarków:

"w twoich rękach jest twój los".

 I usłyszeć pośród wielu

pozytywny jakiś głos

taki co to nie zamilknie

choćby nie wiem co!!!

 
Justyno!

Aż nie mogę ochlonąć!!!!To ty napisalas taki pogodny list????!!!Koniec świata!

Odznaczam Cie orderem LISTOPADA-MU
p.s. w nagrode pogodne zdjęcie
 

Usmiechy świata dla Justyny!!! 

Urodzinki minęły bardzo o czasie gdyż o 24.00 zawył budzik i na stół wjechał sernik cynamonowy...czy trzeba dodać coś więcej? Moim zdaniem nie. Dowiedziałam się, że przed zdmuchnięciem świeczki mam sobie pomyśleć życzenie i powinno się ono spełnić jak świeczka zgaśnie za pierwszym podmuchem. Coś sobie pomyślałam chyba ale z wrażenia to było tak chaotycznie, że chyba nie ma szans na spełnienie, zupełnie nie wiadomo o co chodzi. Chciałam się skupić na czymś konkretnym ale się nie dało.

Dobrowolnie dodam jeszcze coś pogodnego. (tydzień wszak się zakończył)

- Sadyba zimą wygląda jak Ustrzyki albo jakiś Sanok. Małe domki, pomarańczowe i żółte latarnie, śnieg skrzypi pod buciorami, sukienka wkręca się w koła wózka, psy ujadają, jest ciemno. Trafiłam na ulicę Jeziorną, Zieloną, i Zakręt. Z tym Zakrętem to był mały problem bo moim zdaniem jest tej ulicy kilka. No i pan powiedział, że do domu to mam daleko, i współczuje, bo z wózkiem i po śniegu...trochę straciłam azymut, ale Wiktoria była nader ucieszona jak przez kolejną śnieżną górę próbowałam nas przeprawić.

I mniej pogodnie aczkolwiek jakby się uprzeć :

- Wracam, zmarznięta, marząca o herbacie z sokiem malinowym, kładę okulary na biurku i co widzę? "Ponaglenie do zapłaty"- pismo z sądu(sik!) i ja jako pozwana... Ale to podróżowanie od pętli do pętli bez biletu miało miejsce jakieś 2 lata temu i teraz sobie przypomnieli? I to od razu do sądu z tym lecą? Skarżypyty!

Trudno. Można się odwołać. I ja to zamierzam zrobić.(Pismo natury odwoławczej w załączniku)

Anula na gapę.

Ps0. D ryczy, B próbuje wprowadzić spokój i jest w porzo.

Ps1. Pytanie natury wychowawczej : Jak się zachować gdy dziecko malutkie absolutnie nie ma zamiaru spać? Bo oprócz tego, że "to rodzinne" jakieś przyczyny muszą być, jeszcze niedawno spał nieustająco a teraz nic a nic.

Do Zarządu Komunikacji Miejskiej w Warszawie

 W odpowiedzi na Państwa pismo (z dnia 6 października 2004) chciałabym odnieść się do tzw. „Wezwania do zapłaty”. Otóż od czasu kiedy zupełnie bezmyślnie i nieodpowiedzialnie podróżowałam autobusem 180 (tak wynika z dowodu rzeczowego –kwitek, którego kserokopię Państwo mi przesyłają a ja jego autentyczność jak najbardziej potwierdzam) minęły dwa lata i uważam, iż jest to wystarczający czas aby sprawę umorzyć a nie kierować do sądu. Na swoje wytłumaczenie tamtego występku mam tylko to, iż 2002 rok nie był dla mnie rokiem najszczęśliwszym i śmiem przypuszczać, że ta jazda bez biletu to był akt desperacji, trzeba było gdzieś wsiąść i pojechać bo inaczej byłoby jeszcze gorzej. A kto w takich chwilach myśli o bilecie? Moim zdaniem nikt. Bo wtedy to się tylko resztkami sił myśli o przetrwaniu kolejnego przystanku, kolejnego, kolejnego i o cudzie jakim jest dojechanie do pętli. A bilet? Nawet jakby był to zapewne nie wiedziałabym gdzie i po co. Przesłałabym Państwu jakieś zaświadczenie lekarskie ale nie posiadam, bo być może właśnie tym 180 zwiałam od lekarza. Kto wie?

Podsumowując. Nie zapłacę chyba bo to było za dawno i nie identyfikuję się już z tamtą sobą. Mój stan zdrowia uległ małej zmianie, mam już bilet i z nim jeżdżę, a tamta ja to zupełnie obca mi osoba, nie chcę jej za bardzo nawet znać a co dopiero płacić za nią jakieś długi.

Z wyrazami szacunku i zakłopotania…
 

Ps. Ale Państwo to też mają metody…zamiast najpierw tak delikatniej upomnieć to od razu sąd, pozwana itp. Brrr

Anulo na gapę( w zamierzchlym czasie plusquamperfectum)!

1.Ja na miejscu Zarządu tej Komunikacji umorzylabym,ale nie wiem,czy oni maja serce i poczucie humoru...Chcialabym,żeby mieli.

2.Ja juz troche zapomnialam jak to bylo,ale może być po prostu :

                     a)glodny

                      b) zdenerwowany na rodziców

                      c)mieć typową niemowlakową kolkę.

                   Pierwszy rok jest najtrudniejszy,ale ile potem radości!

1. Magda Umer

2. Portret Magdy Umer

 

Wróciłam z Wrocławia i widze, ze Pani bedzie tam w grudniu. Mam nadzieje, ze bedzie miała Pani lepszą pogodę niz ja. Chociaz jak sie później okazało to we Wrocławiu była chyba najlepsza. Zmarzłam strasznie. Zaczęło się już w pociągu do Wrocławia. Mieliśmy przedzial, w którym wysiadło ogrzewanie...
jedyny taki przedział w całym pociagu (poczuliśmy się wyróżnieni). Nie było szansy zmienić przedziału, ponieważ wszystkie były zajęte, wiec siedzieliśmy 6h w zimnym przedziale z otwartymi drzwiami, zeby trochę ciepła wleciało z korytarza. W piątek zaczął padać snieg z deszczem i zrobiła sie straszna chlapa, tak ze po 20 min miałam całe mokre buty i skarpetki. Zrezygnowaliśmy ze zwiedzania miasta i zaczeliśmy zwiedzać puby. Jak bedzie Pani we Wrocławiu to polecam "Czeski film". Mają tam bardzo dobrą goracą czekoladę o różnych smakach, pyszne koktajle i rewelacyjne musy owocowe. Coś pysznego!!
W sumie o Wrocławiu to byłoby na tyle, bo musiałabym pisać tylko o pubach i clubach. A to każdy powinien sprawdzić sam.
Pani Magdo. Kląży tu plotka, ze w najbliższy weekend (27-28 listopad) bedzie Pani w Tarnowie śpiewała. Czy to prawda?
Wysyłam zdjęcie panoramy Wrocławia, zrobione w tamtym roku z wieży Koscioła Garnizonowego.
Ania (Tarnów)

Aniu z Tarnowa!

1.A je we Wroclawiu uwielbiam Ostrów Tumski (wjeżdżam tam od strony wielkiego platana), ogrod botaniczny no i oczywiście Rynek...Po pubach i klubach raczej nie będę chodzila,ale na dobrą czekoladę do "Czeskiego filmu"
może wpadnę...
2.We Wroclawiu bedę 11 i 12 grudnia( z Piotrem Machalicą i Zbyszkiem Zamachowskim),a w Tarnowie 3-go, z mlodymi laureatkami ostatniego konkursu "Pamietajmy o Osieckiej".
3.4-go bedę w Tarnowskich Gorach, bo myslalam (kretynka geograficzna),że to nieopodal...
4. Za panoramę Wrocławia dostajesz piekny platan(za mojej mlodosci mowilo sie "pieknego platana",ale rozpanoszyła się funkcja biernika w dopelniaczu...)PozdrawiamMU