Z przekonaniem, że wsiądę do pociągu pospiesznego a nie expresu wyruszyłam na dworzec…Szybko nastąpiła konfrontacja mojej wizji z wizją kasjerki na temat tego ile dany bilet kosztuje. No ale wyboru to nie było, więc pociąg do Berlina klasy wysokiej.   Korciło aby zaspac i wysiąść na berlińskim Dworu ZOO, o którym się  czytało w młodości pochłaniając literaturę narkomańską. Ale nie, POZNAŃ GŁÓWNY  i to był strzał w środek tarczy.  DO w prawdzie deklarowała, że ona to za bardzo chodzić nie będzie bo nie lubi i zmęczona ale w efekcie przemierzałyśmy kilometr za kilometrem bez żadnego ale. Nie jest już dla nas tajemnicą brama na Roosvelta, ani Teatralka, ani Fontanna na przeciwko Operyery( tzn. że  to  Opera dowiedziałyśmy się w drodze powrotnej z „Imienin” M.M, bo wszystko było rozkopane i problemy z dojściem i dojrzeniem tabliczki bądź innej informacji o budowli). Ale na przykład kamienne schodki pod Teatralką to od razu poznałyśmy. Odwiedziłyśmy jeszcze Rynek Jeżycki ale już się chyba jeżyccy kupcy zbierali do domu, bo widniała pustka na straganach, tylko kilka kwiaciarek i straganów z warzywami czekało na ostatnich klientów. I jeszcze znalazłyśmy sklep indyjski i obniżki wielkie, a że niektórym było za gorąco to weszłyśmy ze skutkiem dość pokaźnym, nie to żeby jedna sukienka DO zadowoliła, o nie.   W ogóle to naszym jednym z głównych planów to było odnalezienie poznańskich antykwariatów (syndrom analogiczny do Ogrodu Botanicznego) ale w tym przypadku to bryndza, jeden znalazłyśmy ale zupełnie nie odkryłyśmy tam nic porywającego, zasługującego na „posiadanie od zaraz”. Obrażone na antykwariaty podrałowałyśmy na Teatralkę i tam to już się zaczęło na dobre… śladami, ścieżkami, ulicami, między blokami itp.   Minus – nie dotarłyśmy do mieszkania Cieniusi a to wielki błąd.

 Prosto ze sjesty przed podświetloną wyżej wspomnianą fontanną (sjesta = picie napojów energetycznych, wody, jedzenie kaszek z truskawkami) do Zamku, czyli tam gdzie koncert.  Nasze przypuszczenia co do tego, że jedna z nas orientuje się gdzie jest zamek runęły w gruzach, ale na szczęście znalazł się ktoś kto wiedział – czyli koleżanka Paulina. I dotarłyśmy przed czasem. Dziwne, no chyba trochę tak.

Koncert to już inna część tego rzadkiej urody opowiadania więc tylko śmiem napisać, że w moim mniemaniu to po prostu WYSZŁO!!!!!! Szczególnie dla tych co Zimy Żal nie widzieli bo byli jeszcze wtedy smarkaczami taki wieczór jest obowiązkowy. Najwyższego lotu Streszczenie tego co działo się te kilka lat temu… szansa i nadzieja, że dzięki temu to przetrwa w kolejnych coraz młodszych głowach.

No i potem powrót…tym razem to nie ja przejechałam stację docelową ale nasz współpodróżny, który zamiast wysiąść w swojej miejscowości wylądował w Kutnie – ach to Kutno. U nas się skończyło wszystko z powodzeniem, bez napaści, karty płatnicze były w skarpetkach, karta do aparatu również – aby jednak gdyby co jakieś zdjęcia zostały… Happy End!

 Teraz Proza Osiedla…cholera! A raczej proza zaległych trudności. Zmierzyć się? Chyba trzeba.

 Anula popoznańska  pozdrawia reżysersko świecące zielone serce!

 Ps0. a ile tam było ludzi….krzepiące!
Ps1. I mają tramwaje zielone w tym Poznaniu.
Ps2. Zdjęcia roboty DO w dodatku

b)Dwaj panowie

 c) Taka Gmina

e)      Rodzina

f)       Brama  na Roosvelta 5

 2.Twój slonecznik został podarowany Zenkowi Laskowikowi i przebywa w Poznaniu pod najlepszą opieką.

Jej mogło chodzić o Gieniusię jak sądzę.